Skip to content

Weten wat andere mensen van je denken?!

Misschien heb je wel eens gehoord dat je niet kunt weten wat iemand van je denkt. Maar de definitie van empathie is: de ander aanvoelen. We kunnen als hooggevoeligen de gedachten, oordelen en emoties van andere mensen opvangen. Te zeggen: je weet niet wat iemand anders van je denkt is daardoor invaliderend. Je weet het wél, want je voelt het aan! Dus dan denkt niet alleen iemand iets naars over je, dan moet je ook nog eens net doen alsof dat niet zo is! Niet echt een recept voor vertrouwen op ons empathische weten, onze intuïtie. Wel een recept voor zelfonderdrukking, een laag zelfbeeld en verwarring over de wereld om ons heen. De strijd tussen wat we voelen en het neppe gesocialiseerde laagje daarbovenop.

Dit aanvoelen van anderen is dus een eigenschap van hooggevoeligheid of empathisch zijn. Wij staan van nature meer open voor de energieën van anderen. Dit maakt ons tot een antenne voor de omgeving, wat soms een beetje overweldigend is. Vooral als je steeds vervelende signalen doorkrijgt vanuit je omgeving. Als je aanvoelt dat iemand een oordeel over je heeft. Het gevoel dat je een dunne huid hebt, dat je makkelijk van je sokken geblazen wordt. En als iemand tegen je zegt dat je niet kunt weten wat iemand van je denkt, ontkent dat in feite jouw gevoeligheid. Daarom voelt het ook zo vervelend als iemand met dit soort ontnuchterende opinies komt: ‘het zit allemaal tussen je oren, je denkt dat je weet wat de ander denkt, maar dat kun je nooit weten, niemand kijkt naar je’.

Ik ga de boel nu 180 graden omdraaien.

Wat als wat je denkt dat de ander van je denkt nu precies klopt? Ben je daar wel eens vanuit gegaan? Heb je dat wel eens 100% mogen voelen van jezelf? Wat denkt die ander dan van je? Op welk moment wist je dat?

Stel dat je een gesprek met iemand hebt, en je geeft een grens aan. De ander zegt iets als ‘ik begrijp wat je bedoelt’. Meteen heb jij het gevoel dat het nog niet goed zit. Maar, heb je geleerd, je kunt niet weten wat de ander werkelijk ervaart, dus onderdruk je dat gevoel. Je hebt dan wel een grens gesteld, maar het zit je nog steeds niet lekker, want je voelde iets dat je van jezelf niet volledig mocht onderzoeken.

Wat gebeurt er als je het wél onderzoekt?

Laat ik je een geheim verklappen, de grote ‘mits en maar’ van de stelling dat je wel kunt weten wat de ander van je denkt: de signalen die jij vanuit je omgeving krijgt, zijn in feite signalen die uit jezelf voortkomen. Ik ga dit uitleggen. Het heeft te maken met de Wet van Aantrekking.

Je bent kort gezegd, zowel de zender als de ontvanger van de oordelen over jezelf die je in de wereld om je heen aanvoelt. Bijvoorbeeld, als iemand op straat je raar aankijkt: eigenlijk ben je gewoon onzeker over jezelf. En daardoor trek je mensen aan die dat oordeel nog eens versterken. Het is de universele Wet die ons helpt om onszelf te kennen en te helen, door de omgeving naar ons terug te laten spiegelen wat onbewust in ons aanwezig is.

Dit betekent dus dat ‘het niet allemaal tussen je oren zit’. Ja, oké, je veroordeelt jezelf eigenlijk, met wat er tussen je oren zit, maar dat gebeurt alsnog via de ander, want het leven laat jou zien wat je zelf nog niet kan zien via jouw omgeving. Het betekent ook: jij hebt de kracht om dit punt van aantrekking in jezelf te helen. Daardoor zal je minder mensen om je heen zien die wat naars van je denken. Je antenne zal dit minder gaan opvangen. En als hij het toch opvangt, is het niet meer zo overweldigend.

In het voorbeeld met de grens die je aangegeven hebt en de ander die zegt dat het goed zit, terwijl je zelf voelt dat er nog iets wringt: als je dit gevoel gaat onderzoeken, kom je er wellicht achter dat je zélf bang bent om de ander te kwetsen. Als je deze angst in jezelf hebt geheeld, kun je opnieuw voelen of de ander jouw grens werkelijk accepteert. Als het gevoel dat er nog iets wringt terugkeert, is het van de ander, en niet van jouzelf. Omdat je dan neutraal kunt kijken, kun je ‘weten wat de ander van je denkt’. Dat is in feite wat empathische mensen kunnen doen. Dat is het hele punt van empathie! Je hebt er alleen niet zoveel aan en het kan zelfs tegen je kan werken als je het in jezelf onderdrukt. Omdat ‘het allemaal maar tussen je oren zit’. Onderdeel hiervan is dat je kijkt of wat je bij de ander voelt een wond in jezelf is. Dan gebruik je je empathische gaven om jezelf te helen. En dan kun je ze misschien ook gaan inzetten om anderen te helpen, als dat je passie is. Dat is de werking en gave van jouw hooggevoeligheid en empathie. Dat is wanneer het in een kracht verandert.

Overigens: we kunnen natuurlijk ook direct aan de ander vragen of het wel echt goed zit, dan kunnen die empathische antennes ook eens uitrusten. Maar we zitten vaak zo in ons eigen drama dat het perspectief dat we van de ander hebben zo vervormd is, dat we hier niet eens opkomen. Vandaar dat ik in deze blog de nadruk leg op het innerlijke proces van het aanvoelen van allerlei veroordelingen, en hier innerlijk mee werken, voor je meteen een stap naar buiten zet.

Maar nu we dit gevalideerd hebben, is die objectieve blik wel even fijn.

Stel je voor dat je in het perspectief van een spirituele gids naar jezelf kijkt. Je hoeft niet eens in spirituele gidsen te geloven om dit te doen. Stel je dan gewoon voor dat je één of andere alien bent, die uit een heel ander universum komt. En vanuit dat perspectief kijk je naar jezelf. Wat zie je dan?

Stop met lezen! Heb je het al gedaan? Ik wil je niet gaan ‘programmeren’ met wat ik hieronder beschrijf, maar je zelf laten voelen! Sluit heel even je ogen, en kijk van een afstandje naar jezelf.

Grote kans dat je ineens ziet hoe hard je je best doet om een goed persoon te zijn, terwijl je al goed bent zoals je bent. Grote kans dat je ziet hoe geweldig je eigenlijk bent. Dit geeft je een goed beeld van jezelf. Kijk maar eens naar de verschillen van het beeld dat je over jezelf hebt vanuit je dagelijkse perspectief, en het perspectief van deze spirituele gids of alien. Voel na deze oefening even bewust je lichaam om dit perspectief te gronden en integreren. Voelt het nog niet helemaal goed? Maak je er geen zorgen over. Het was maar een korte oefening.

Doe (eventueel met professionele begeleiding) innerlijk werk om de oorzaak te vinden van jouw gevoeligheid voor de oordelen van iemand anders. Die liggen waarschijnlijk in je jeugd. Want als we afhankelijk zijn van een ouder of verzorger die af en toe emotioneel onvoorspelbaar is of niet tevreden is met ons gedrag, leren we als empathische mensen algauw om onze antennes voluit te zetten. Dit te begrijpen maakt dat de angel eruit gaat.

De volgende stap is: leer te vertrouwen op jouw empathische gaven. Dit doe je door juist af te leren hoe je het in jezelf onderdrukt. Hiervoor kun je een opleiding volgen, als dat je trekt, of je kunt het zelf doen, als dat jouw pad is. Het gaat erom dat jij weer naar jezelf leert luisteren.

En dan nu de grote disclaimer. De boodschap die je altijd te horen krijgt. Dat je niet kunt weten wat een ander denkt. En daar ben ik het verrassend genoeg mee eens. Want we kunnen nooit 100% weten wat anderen van ons denken. Vaak is onze empathie zo gevoelig afgesteld op signalen die onze eigen onzekerheid en zelfveroordeling versterken, dat we niet kunnen horen wat er werkelijk aan de andere kant van de lijn is. En ik geloof er ook niet in dat je een ander 100% kunt kennen of bevatten. Je kunt natuurlijk je hart openstellen voor de ander, en daarmee kom je aardig dicht in de buurt. Dit kun je ook met jezelf doen. Maar kun je uberhaupt jezelf wel 100% kennen vanuit je huidige perspectief? Kijk alleen al naar een jaar geleden: wat je toen nog over jezelf dacht te weten is inmiddels alweer geüpdatet. Ons verstand kan maar een deel van de werkelijkheid bevatten.

Uiteindelijk gaat het er niet om dat je kunt weten wat de ander van je denkt. De behoefte om dat te weten komt voort uit onzekerheid, uit verdedigingsmechanismen van controle ter zelfbescherming. En zelfs als je je empathie gaat vrijmaken en ontwikkelen, zodat die zuiverder wordt, is het een eigenschap die je vooral voor je eigen ontwikkeling gebruikt. Want alles om ons heen is een spiegel van onszelf. Zoeken naar aanwijzingen over onszelf in de wereld om ons heen, wordt dan een steeds gegronder en meer in onszelf verankerd proces. Dat is de natuurlijke weg die we gaan als we onze wonden helen. We gaan diepgaand beseffen hoezeer alles een reflectie is van onszelf. Dat de enige manier om daarmee om te gaan is om van onszelf te houden in alle aspecten. En daarom is het niet belangrijk wat anderen van ons denken. Maar dan écht, en niet zo van ‘het zit tussen je oren’… want daar vind je ‘het’ toch niet echt, maar in je hart. En als je daar lekker zit, in je hart, hoef je ook niet zoveel meer tussen je oren te zitten.

One Comment Post a comment
  1. Marry! #

    Mooi Roos!!!

    februari 21, 2017

Leave a Reply

You may use basic HTML in your comments. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS