Skip to content

Hoe liefdevol is grenzen stellen?

Hoe kan het dat persoonlijke grenzen omkleed zijn met spirituele mythes? Zoals: dat het niet liefdevol is om mensen van je weg te duwen of buiten te sluiten, omdat we allemaal één zijn. Of: dat het altijd mogelijk is om überhaupt je persoonlijke grenzen te voelen, terwijl we allemaal één zijn. Soms zit je toch gewoon in de flow en dan zijn grenzen toch niet zo belangrijk? Het hangt er toch maar net vanaf met wie je bent? En moet je niet iets inleveren en compromissen sluiten bij andere mensen, zodat je elkaar in het midden ontmoet?

Iedereen weet wel hoe belangrijk persoonlijke grenzen zijn. Het in acht nemen hiervan is noodzakelijk voor je fysieke en emotionele welzijn. Zonder gezonde grenzen kun je je eigen energie niet goed benutten en kun je ook niet optimaal je bijdrage maken aan de wereld om je heen. Klinkt dat streng? Dat kan kloppen: er zit misschien een ‘moeten’ in dat je gevoel dat je iets verkeerd doet alleen maar versterkt. Stel dat je heus wel weet dat grenzen belangrijk zijn. Maar dat je alleen niet goed weet hoe dat nou werkt. En waarom het je steeds maar niet lukt. Alles wat ik schrijf kan dat nare gevoel dat je je grenzen niet kan stellen versterken. Maar laat ik je vertellen dat deze blog precies daarvoor bedoeld is: om dat gevoel diep van binnen te bereiken en te zeggen dat het oké is.

Grenzen zijn sterk verbonden met behoeftes en emoties. Als er over een grens gegaan wordt, schendt dat tenslotte een behoefte en roept dat emoties op. Grenzen kunnen ook ontstaan vanuit emoties en gevoelens. Als je je verdrietig voelt, wil je liever niet dat er iemand bij je is die dat niet accepteert. En verder ontstaan grenzen vanuit je lichaamsbewustzijn. Iets voelt wel of niet goed, en dat kun je gewaarworden door signalen van je lichaam.

globalalisierung-63771_960_720Laat ik een verhaaltje vertellen. Ik heb laatst heel veel facebookvrienden ontvriend, zonder enige waarschuwing. Dat was een grens van mij, waar ik al veel te lang niet naar had geluisterd. Ik vond het immers niet liefdevol om mensen uit mijn cirkeltje te weren. Ik vond dat ik maar moest omgaan met de gevoelens die ze in me opriepen. Dat we allemaal één zijn en iedereen me iets spiegelt wat ik zelf niet wil zien. En dat het wegdoen van die spiegel een teken was van vermijding en een gebrek aan zelfliefde. Het bleek het tegenovergestelde te zijn.

Voor mij was de beste stap in de richting van zelfliefde die ik kon zetten, om ze te ontvrienden, zonder verantwoording af te leggen. Zo gaf ik mezelf de vrijheid om dingen op facebook te uiten die ik nog niet eerder aan het licht had durven brengen. Dat bracht me veel heling en zelfliefde. Het voelde een stuk veiliger op mijn facebookpagina.

Dit is een valkuil waar misschien veel mensen in vallen. Toch maar over je grenzen laten gaan, omdat je het anders niet liefdevol vindt. Terwijl liefde alleen maar ervaren kan worden en betekenis heeft als je jezelf liefhebt. En de snelste weg naar zelfliefde in die situatie het stellen van je grenzen is. Dit kan ik zichtbaar maken met dit stappenplan:

Stap 1: gebrek aan zelfliefde omzetten in zelfliefde door (lichaams)bewustzijn te kweken. Je behoeften voelen, die voortkomen uit je fysieke gewaarwordingen en emoties in het moment. Deze serieus nemen vanuit de wetenschap dat je eigen grenzen en integriteit prioriteit nummer 1 zijn in je spirituele praktijk.

Stap 2: vanuit dit lichaamsbewustzijn je behoeften en grenzen aanvoelen, uitspreken en neerzetten. Vanuit de ik-boodschap: ik voel me verdrietig, en heb een arm om me heen nodig, kun je me dit geven? Opkomen voor jezelf wanneer er over je grens gegaan wordt. Of iemand komt te dichtbij en schendt je integriteit, of iemand trekt zich juist terug en vervult daarmee niet je behoefte. Ook dan gaat iemand over een grens, alleen de andere kant op. Voelen hoe erg je van streek raakt als je behoeften niet worden vervuld. De boosheid, verdriet, verlatenheid en onbegrip bewustworden en voelen als er over je grenzen wordt gegaan.

Stap 3: milder worden wanneer er over je grens gegaan wordt en je behoeften niet worden vervuld. Dit houdt in: accepteren wanneer er over je grens gegaan wordt door in te zien dat je in deze wereld niet altijd conflictloos kan flowen, en dat bestaan betekent dat je grenzen hebt waar andere mensen last van hebben, niet dat je iets fout hebt gedaan. Zelfliefde kweken. Inzien waar je behoeften vandaan komen, en waarom je van streek raakt als ze niet worden vervuld. Innerlijk kind-werk doen. Je eigen behoeften vervullen. Mensen aantrekken die je behoeften wél kunnen vervullen.

Stap 4: zijn. De dingen van buiten toelaten zonder verdedigingsmechanismen, vanuit eenheidsbewustzijn. Tegen de tijd dat je hier bent aangekomen, zit je zo goed in je eigen energie en lichaam, dat die grenzen vanzelf worden geregeld. Je blijft bij jezelf in de situaties om je heen, zodat je goed kunt voelen wat je nodig hebt. Je vertrouwt erop dat je dit zelf kunt aangeven, dat er aan wordt voldaan, en dat je het eventueel ook zelf kunt vervullen. En je weet wat je kunt doen voor jezelf als er iets wordt getriggerd en je een emotie, grens of behoefte voelt opkomen.

Dit is een cyclus. Zelfs de meest spiritueel bewuste mensen zullen nog getriggerd worden. Als je stap 4 probeert te bereiken terwijl je nog maar op stap 1 staat – de spirituele mythe dat je één zou moeten zijn met alles – is dat een snel recept voor gevoelens van mislukking. Dat ligt dan gewoon niet in je bereik. De vervolgstap is namelijk stap 2: je grenzen stellen. En daarna kun je ermee omgaan als ze niet worden gerespecteerd, wat weer de deur opent naar oude wonden.

child-1416965_960_720Die oude wonden zijn er alleen maar om geliefd te worden. Als kind hebben we allemaal wel eens een behoefte gehad die niet werd vervuld. Soms stelselmatig. En aangezien je toen afhankelijk was van je zorgdragers, cijferde je dat stukje van jezelf weg, zodat je niet lastig was en er nog van je werd gehouden. Die liefde was cruciaal. Het is mogelijk om elke keer dat je van streek bent rondom je eigen grenzen, de oorzaak daarvan in je kindertijd te vinden. Een kind huilt omdat het iets voelt en iets nodig heeft. Als het niet wordt gevalideerd in dat gevoel, en niet wordt tegemoetgekomen in de behoefte, splitst zich energetisch een deel van dat kind af, dat ‘blijft hangen’ in dat gevoel. En als je dat beschadigde kindje in je cellulaire geheugen heelt, door het te erkennen en geven wat het nodig heeft, zul je de volgende keer niet zo van streek zijn. Je kunt toegang krijgen tot dit cellulaire geheugen van je lichaam, dat oude emoties vasthoudt die getriggerd worden in het nu, door bijvoorbeeld ‘The Completion Process’ van Teal Swan te doen. De oude emotie/blokkade verschijnt aan je als het kindje dat je toen was, omdat je er toen niet mee kon dealen. Maar nu kan je dat wel: je kunt dat kindje precies geven wat het nodig heeft. Als je zelf al tools hebt om dit werk te doen, kun je die ook gebruiken. Het gaat erom dat je voelt wat in je cellulaire geheugen zit, en het geeft wat het nodig heeft.

Dit werk centreert zich in het traditionele chakrasysteem rond je 1e en 2e chakra. Je eerste chakra gaat over veiligheid en je lichaamsbewustzijn. Je tweede chakra gaat over emoties, grenzen en behoeften. De energie kan daar meer gaan stromen als je oude stukken rondom deze thema’s oplost volgens de stappen en tools die ik hierboven heb genoemd. Hierbij wil ik graag zeggen: als je een hooggevoelige jongere bent, is de kans groter dat jouw behoeften vroeger niet werden vervuld. Je was immers anders, gevoeliger, en had dus ook behoeften die niet werden begrepen. Misschien de behoefte aan puurder voedsel, of rust om bij te komen van prikkels, of de overeenstemming tussen iemands woorden en iemands energie.

iu‘Iemand in het midden ontmoeten’ door over je eigen grens te gaan is een mythe. Dit werkt niet. Je kunt niet iets inleveren en verwachten dat de ander ook iets inlevert zonder jezelf en de ander tekort te doen. Ten eerste omdat je jezelf deels wegcijfert en dus niet integer bent, ten tweede omdat je datzelfde van de ander verwacht. De verbinding zal dan gekenmerkt worden door een gevoel van gemis. Je mist dat de ander er 100% is, en je mist dat je er zelf voor 100% bent. Als je niet authentiek bent met alles wat je voelt en nodig hebt, is dat een gebrek aan zelfliefde. En je kunt, zoals hierboven uitgelegd, volledig authentiek zijn met wat je voelt en nodig hebt, zonder dit bij de ander neer te leggen als een halszaak. Je bent immers volwassen en kan je eigen behoeften nu vervullen. Als ze echter wél vervuld worden door iemand anders, is dat een teken dat je voor jezelf levensomstandigheden hebt gecreëerd vanuit zelfliefde, zodat andere mensen ook van jou kunnen houden. En als ze niet vervuld worden door iemand anders, is dat een teken dat je voor jezelf levensomstandigheden hebt gecreëerd vanuit zelfliefde, door je zo bewust te maken van het gemis in jezelf dat je dit wel moet helen. Als je het op die manier kunt zien, kun je jezelf stapje voor stapje richting die fijne laatste stap transformeren.

Wat grenzen betreft, is zelfliefde de weg naar eenheidsbewustzijn. Daarom is het stellen van grenzen het meest liefdevolle wat je in veel situaties kunt doen.

One Comment Post a comment
  1. Frieda #

    Prachtig Roos! Ik lees dit op het juiste moment.

    november 19, 2016

Leave a Reply

You may use basic HTML in your comments. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS