Skip to content

Creëren we ons leven zelf? 

Ik wil het hebben over de opvatting dat je je leven zelf kunt manifesteren. Hoe zit dat nou? Zijn we echt in staat om een ideaalbeeld tot werkelijkheid te maken? En waarom lukt dat dan vaak niet? Hoe werkt vrije wil? Zijn we machteloos en dienen we ons over te geven? Zijn we oppermachtig en creëren onze gedachten vroeg of laat ons leven?

Dit alles kan samengevat worden in deze ene praktische vraag: welk deel van ons creëert eigenlijk ons levenspad?

Die vraag heeft meerdere lagen en is al een antwoord op zich. Ik kan in mijn eigen antwoord erop alleen maar spreken vanuit mijn ervaring.

Wat ik wil bereiken, is mensen bekrachtigen, waar ze ook staan. Mijn broertje zit bijvoorbeeld in een levensfase waarin hij een plan moet bedenken en zich daaraan houden. Eerst triggerde dat me, want ik ben juist een tegenstander van het bedenken van plannen vanuit je hoofd en die proberen te manifesteren. Maar toen realiseerde ik me dat het voor hem juist een verbetering is ten opzichte van een eerdere situatie van passiviteit en machteloosheid. Voor anderen is verstandelijk plannen echter een terugval. Wat is waar? Het hangt ervan af waar je staat. Het hangt ervan af welk deel van jou je leven aan het creëren is.

Ik heb zelf heel wat tijd nodig gehad om mentaal door alle stappen van manifestatie heen te kammen om mijn innerlijke blokkades op te lossen, en mijn creatiekracht vrij te maken. Om ook jou te laten begrijpen hoe dit manifesteren precies werkt, zal ik inzicht geven in de stappen van mijn proces, als stapstenen in een rivier.

speculaaspop-3-890x395_cHet begon toen ik in de mal van de maatschappij zat, en mezelf min of meer willoos liet meevoeren met de stroom. Deze stroom was: school – studie – werk. Een standaard die in deze maatschappij, in het milieu waar ik uit kwam, heel normaal is: “een verstandige meid is op haar toekomst voorbereid”. Dit kwam er in de praktijk op neer dat ik een zo verstandig mogelijke studiekeuze maakte, gebaseerd op mijn cijfers op school en werkgelegenheid later. Een perspectief dat de gemiddelde mens behoorlijk machteloos maakt, omdat daarmee grote delen van jezelf worden weggecijferd die niet in het schoolsysteem passen. Ik wist niet beter, dus deed ik mee, en maakte ik een verstandige beslissing op basis van deze standaard. Voor dit verhaal leidt het af om te zeggen wat ik precies deed, het volstaat om te zeggen: dit mislukte.

Ik besloot dan zelf te kiezen wat ik wou en werd verleid tot een gedachtebeeld van onder andere vrijheid. Ik koos hiervoor, en niet voor de maatschappelijke standaard, door de kunstacademie te doen. Ook hierin liep ik vast. Ik was ongelukkig met mijn (studie/werk)keuzes. Ik was toe aan een leven dat beter bij me paste. Te horen dat ik mezelf uit het uitgesleten spoor van de maatschappelijke normaliteit kon drukken, dat deze maatschappij een matrix was, en dat ik eruit kon ontwaken, was precies wat ik nodig had. Op de kunstacademie hing ik er een beetje tussenin. Door ziekte kwam toen mijn wake-up call, en sleepte ik mezelf op de eerste stapsteen. Ik kon een beetje bijkomen van de woelige stroom van de wereld om me heen.

Dat gaf me een gevoel van macht, dat een verbetering was ten opzichte van de machteloosheid die ik ervoer. Dus ik ging mijn toekomst plannen. Ik deed dit nog steeds verstandelijk, maar nu vanuit een andere bron dan de maatschappelijke standaard of een verleidelijk gedachtebeeld van vrijheid. Ik ging namelijk iets bedenken vanuit mijn gevoel.

Ik diepte het allermooiste ideaalbeeld op dat ik in mezelf kon vinden, en zocht mijn ziel af naar mijn levensdoel. Ik ging affirmeren, visualiseren, en invoelen op dit ideaalbeeld. Ik deed er alles aan om het te manifesteren met mijn gedachten.

Ik ontdekte tot mijn teleurstelling dat ik er met al mijn plannen, intenties en verlangens niet in slaagde het leven te creëren wat ik wenste. Ik wilde in een intentionele gemeenschap wonen en creatief en helend iets voor mensen betekenen. Maar ik vond het behoorlijk vermoeiend om elke dag mijn focus te houden op dit ideaalbeeld. Dat werd maar niet werkelijkheid. Met mijn hoofd zocht ik grondig alle mogelijkheden af, die ik ging uitproberen op allerlei verschillende manieren, maar het visioen kwam niet tot volledige bloei. Tot ik het niet meer wist.

n-magnetic-dipole-628x314Vervolgens was het een vibrationele verbetering om me over te geven. Weg met dat verstandelijke plan. Hoe mooi een ideaalbeeld ook is, het verstand beslist niet (meer) op deze aarde of het werkelijkheid wordt. Ik had mezelf inmiddels voldoende losgekoppeld van de ‘matrix’, door veel heling te doen, zodat ik op mijn onderliggende reflexen, emoties en gevoelens kon vertrouwen. Ik besloot dus puur te gaan kiezen met mijn gevoel, en vertrouwde erop dat alles wat ik nodig had vanzelf wel naar me toe kwam op mijn levenspad. Alles zou wel duidelijk worden. Het werd geregeld door mijn hogere zelf en het leven bracht me wat mijn hogere zelf wilde aantrekken. Geen kopzorgen meer. Het maakte niet uit wat ik dacht: ik werd toch wel als een magneet voortgetrokken op mijn levenspad. Ik leefde mijn strategie van de Generator uit Human Design. Ik begon na een tijd het gevoel te krijgen dat ik grip had op mijn leven. Mijn wensen en verlangens werden vanzelf gemanifesteerd, en de volgende stapstenen verschenen voor me vanuit het niets, zonder dat ik het tijdstip of de vorm ervan kon bepalen. Prachtig. Maar ik had ook tot vervelens toe gehoord over de spirituele waarheid dat je je leven zelf kunt manifesteren door intenties en visualisatie. Hoe zat dit dan?

De volgende vraag rees: is het mogelijk om bewust samen te werken met mijn hogere zelf? Ik besloot het te vragen aan mijn hogere zelf en visualiseerde dat ik mijn hart binnenging en haar ontmoette. Ze verscheen aan me als een vrouw gemaakt van witgouden licht. Ze vertelde me iets verrassends, dat ongeveer neerkwam op dit: “Door schaduwwerk te doen creëer je je leven. Zo kan je door eliminatie van lagere trillingen bepalen hoe snel je leven zich ontwikkelt richting de gewenste trillingen. Zo heb je controle over welke dingen je aantrekt in je werkelijkheid. Want alles wat onbewust is weggedrukt in de schaduw, bepaalt wat er in je werkelijkheid zichtbaar wordt, zodat je het kan integreren, omdat alles zich naar eenheid wil bewegen. Dus door pijnpunten te helen, zorg je ervoor dat je in positieve, hoge vibraties terechtkomt. Bijvoorbeeld liefde, dankbaarheid, vreugde, ontroering, acceptatie, wijsheid etcetera. Die hogere vibraties die dan in je energieveld trillen, trekken vanzelf bijpassende situaties in je leven aan. Zo creëer je je leven. Niet vanuit je hoofd, niet uitsluitend vanuit je hogere zelf waar je je aan over dient te geven, maar doordat je je aandacht in het nu brengt en schaduwaspecten heelt. Hoe meer je dit doet, hoe sneller je leven zich ontwikkelt.”

auras-humanDe volgende stap ontstond nadat ik voldoende schaduwwerk had gedaan. Mijn emotionele lichaam was voldoende geheeld en creëerde niet meer die ‘bugs’ in mijn werkelijkheid, die punten van aantrekking, waardoor ik steeds maar vast zat. We bestaan uit meerdere lagen: we zijn niet alleen ons fysieke lichaam, maar hebben ook nog een mentaal, emotioneel, astraal en etherisch lichaam, en andere lichamen waar verschillende namen voor zijn. Kortom, de auralagen. Welk deel daarvan onze realiteit het sterkste creëert, wordt veroorzaakt door een onbalans in één van deze lichamen. Een emotioneel lichaam dat vol zit met beschadigde innerlijke kindjes, conditioneert je om op basis van je niet-zelf beslissingen te maken. Een mentaal lichaam dat vol zit met beperkende overtuigingen, maakt dat deze zichtbaar worden in de realiteit doordat wat je ziet bepaald wordt door je perspectief. Een astraal of zielslichaam dat vol zit met karma, maakt dat je in zware stukken blijft vastzitten. En een niet-geintegreerd etherisch lichaam maakt dat je licht niet onbelemmerd door kan komen in deze realiteit, en daarmee het ideaalbeeld of visioen dat hieruit voortkwam dus ook niet. Door elk van deze lichamen te helen, raak je afgelijnd, zodat alle delen van jou hetzelfde willen: jouw levensdoel vervullen. En dan kan je ideaalbeeld werkelijkheid gaan worden. Al deze lichamen komen in één smeltkroes samen in het hartchakra (G-centrum), dat ze samenweeft tot het geheel dat jouw leven vormt in het NU. Dan creëert je hogere zelf je leven, en werken alle andere lagen van jou daarmee samen. Niet in willoze overgave, maar in actieve co-creatie. Dat is wat het woord ‘co-creatie’, dat je zo vaak hoort, in wezen betekent. Creatie mét je hogere zelf, die een expressie is van en één is met de Bron van het leven. En zo heb ik mijn antwoord gevonden op de vraag hoe je je leven kunt manifesteren.

Waar sta jij? Ben je net ontwaakt, heb je je wake-up call gehad, ben je uit de ‘matrix’ gestapt? Heb je ingevoeld op je ideaalbeeld, je levensdoel, en weet je wat dit is? Ben je gestopt met je leven creëren vanuit je verstand? Heb je je overgegeven aan je hogere zelf? Heb je je emoties en overtuigingen geheeld en je afgelijnd op je hogere zelf? Ben je bezig om in actieve co-creatie je leven vorm te geven?

Misschien identificeer je je meer met één van de eerdere stappen, hoe dan ook: het is goed. Er is niets te vrezen. Je creëert je eigen leven al, alleen op welke laag je dat doet verschilt. Waarschijnlijk zijn er andere routes op weg naar manifestatie, of is er een andere volgorde, een ander patroon, ik ken alleen mijn eigen weg.

water-362665_960_720Maar ik wou de boodschap meegeven dat het voor sommigen passend is om zich over te geven, en voor anderen juist om de touwtjes in eigen handen te nemen. Je laat je meevoeren met de stroom maar hoe je dat doet verschilt. Het zijn twee verschillende vibraties van machteloosheid: machteloosheid vanuit onderdrukking van je ware zelf, en machteloosheid vanuit overgave aan je ware zelf. En vervolgens komt de stap om te gaan samenwerken met je ware zelf. Maar je kunt ook gewoon achteroverleunen en genieten van de stroom. Je hoeft niet actief te manifesteren. Je hoeft geen ideaalbeeld vast te houden. Je kunt ook alles op je af laten komen, als dat beter voelt. Daar zit de vrije wil. Je leven volgt haar eigen loop, en je kunt kiezen of je je identificeert met de stapstenen om daar een weg in te vinden, of met de rivier zelf.

Dat is misschien een cryptische laatste zin, maar voel er maar eens op in, dan begrijp je wat ik bedoel.

Oké, ik vind het altijd irritant als mensen interessant doen met cryptische laatste zinnen en je in het ongewisse laten. Wat ik bedoel is eigenlijk: kies je met je vrije wil om je te identificeren met de stapstenen die je tijdelijke persoonlijkheid – verstand/ego – creëert als leidraad in je leven, of kies je ervoor om je te identificeren met je hogere zelf die de stroom van je leven creëert? Wissel je daartussen? Laat je het afhangen van de wereld die om je heen stroomt? Waar sta jij in de manifestatie van je leven? Laat jezelf niet in het ongewisse. Dit is het stuk waar je vrije wil controle over heeft.

No comments yet

Leave a Reply

You may use basic HTML in your comments. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS