Skip to content

Altijd gelukkig zijn, altijd bloeien, kan dat wel?

Een nieuwe blogserie over spirituele mythes. Ik mag namelijk graag een tegenbeweging maken, om te onderzoeken waar ik echt betekenis aan kan geven. Het spirituele wereldje zit vol met meningen en paradigma’s. Het is de vraag of ze waar zijn of niet. Dat bepaal ik inmiddels voor mezelf, nadat ik de autoriteit tijdenlang buiten mezelf heb gelegd, meestal nadat ik deze leidraden geprobeerd heb toe te passen in mijn leven en daarin faalde, en nu wil ik het graag delen. Ik heb ontdekt dat veel schijnbaar verlichte new age-paradigma’s slechts de oude wereld verpakt in een nieuw jasje zijn. Sommige zelfhulpmethodes veroorzaken verwarring, schuldgevoel of zelfhaat. Ze zorgen ervoor dat je vanuit je hoofd gaat leven.

Eén van deze misleidende paradigma’s is de overtuiging over geluk. Ik zie wel eens dat er cursussen worden aangeprezen om altijd gelukkig te zijn. Ze zijn gebaseerd op het feit dat je geluk te allen tijde in jezelf ligt. Een stralende versie van jezelf zijn klinkt mooi, want wie wil er nou niet bloeien, maar het is de vraag of dat realistisch is.

In mijn ervaring werkt het leven niet op die manier. In mijn ervaring worden bloeiperiodes afgewisseld met afbraakperiodes. Het kan niet altijd zomer zijn, soms is het ook winter. Geluk is slechts een puntje op de emotionele golf, en is als ervaring niet vast te houden. Geloof me, ik heb het geprobeerd. Als deze nuance wordt gemaakt, is dat natuurlijk prachtig, maar geef dan een cursus om mens te zijn, met alles wat je in je hebt, en daar vrede mee te hebben, en niet om gelukkig te zijn. Is mijn mening.

hqdefaultEen ander paradigma is dat je je leven zelf in de hand hebt, en dat je gedachten je werkelijkheid creëren. Ik vind dat gevaarlijk terrein. Ik zeg niet dat het niet zo is, wat die gedachten betreft. Alles is een kwestie van perspectief en als je perspectief verandert, verandert je leven omdat je het anders bekijkt. Dat is de basis van de quantumfysica. Maar affirmeren, visualiseren en manifesteren zijn gereedschappen die volgens mij een vertekend beeld geven van wat wij met onze vrije wil kunnen doen. Ik geloof zelf dat het leven ons meeneemt op een ervaring, en dat we slechts in zoverre de vrije wil hebben, dat we kunnen beslissen hoe we ermee omgaan. Sommige spirituele methodes stellen de mens gelijk aan God. Je bent baas over je eigen leven, je kunt je blokkades oplossen, je kunt het leven creëren dat je wenst, als je maar positief genoeg affirmeert en loslaat vanuit de God in jezelf.

Waarom is iedereen dan niet gelukkig, als dat kan? Volgens mij is dat het hoofd dat graag de alleenheerschappij wil over ons leven. Dat ondanks alle bewijzen van het tegendeel gelooft dat het de controle heeft. Als je op die manier – vanuit je verstand – spiritueel probeert te zijn, en dit ook nog eens uitdraagt in de vorm van cursussen waar je geld voor moet betalen, krimpt mijn hart ineen. Het is zo’n stressvolle manier van leven! Je gedachten monitoren, hard werken om in die positieve energie te blijven, elke dag zoveel affirmeren dat je hand er lam van wordt, continu dat spanningsveld voelen tussen wat je wilt en wat er op dit moment is, en jezelf ervan overtuigen dat wat je wilt er al is… oh man, ik word al moe als ik eraan denk.

Ik heb het namelijk geprobeerd. Het zorgde ervoor dat ik me heel schuldig en slecht over mezelf ging voelen. Ik ben niet zo’n positief elfje, en had mijn handen vol aan het transformeren van al mijn negatieve gedachten. Bovendien vergat ik steeds wat ik ook alweer wilde. Daardoor moest ik elke dag het wiel opnieuw uitvinden. Ik mocht niet ontevreden zijn van mezelf, nee, ik moest me focussen op het fijne gevoel dat ik in mijn leven wilde manifesteren.

916cafbb788f0a7e51a51a1fa8b3fcf8_1352098446Misschien dat het voor jou wel werkt, hoor. Dat is heel mooi. Veel geluk met je scheppende kracht. Maar voor mij was het een ramp en ik wil jou een hart onder de riem steken als het je ook niet lukt. Natuurlijk ben ik in valkuilen gevallen waar een doorgewinterd affirmeerder niet meer in valt – zoals de huidige situatie of gedachten ontkennen – maar dan nog, waarom al die moeite doen als je ook gewoon alles kan accepteren dat er al is? Dat scheelt een heleboel werk. Wie ben jij om te bepalen hoe je leven moet verlopen? Leun achterover en geniet van de rit. Je verliest helemaal niets: dat is de illusie van je verstand die de controle wil houden. In feite wordt je leven magisch als je achteroverleunt.

Hoe geef je je dan over? Alweer zo’n beladen term uit de new age-wereld: overgave. Dat klinkt als een imperatief, een bevel bijna: geef je over of ik schiet! Al is het dan eerder het leven dat op je zal schieten met ellende en misere, want dat heb je zelf in de hand. Dus als je je niet overgeeft, dan creëer je alle weerstand in je leven. Alweer een recept voor een slecht zelfgevoel.

Dit bedoel ik. Er zitten zoveel valkuilen, misleidende termen en haken en ogen aan dat new age-terrein, dat het soms moeilijk manoeuvreren is. Ik wil niet overal tegenin gaan – want ik geloof dat overal een kern van waarheid te vinden is – maar die kern is soms moeilijk te vinden. En dan kan het heel bevrijdend zijn om alle poeha van die kern af te pellen door gewoon te zeggen: fuck it, ik doe het op mijn eigen manier. Door dat te zeggen (vooral die fuck it is heel krachtig – ik ben niet tegen scheldwoorden, want ze zijn vaak een uiting van overgave, humor en kracht en laten negativiteit er op een hartgrondig manier zijn, en bovendien is het negatieve karakter van een vloek ook maar een kwestie van perspectief) leg je de autoriteit weer in jezelf. Het is dan nog de kunst om die niet in je verstand te leggen, maar in je gevoel, maar dat is weer een ander verhaal. Wordt vervolgd…

No comments yet

Leave a Reply

You may use basic HTML in your comments. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS