Skip to content

‘Alles uit jezelf halen’ als verhulling van eenzaamheid

Ook dit is wat mij betreft omkleed met spirituele mythes: het idee dat we alles uit onszelf moeten halen en compleet zijn in onszelf. Als jonge vrouw heb ik vaak de propaganda over me heen gekregen dat ik financieel en emotioneel onafhankelijk zou moeten zijn van een man. Het werd me ingepeperd dat het zó belangrijk is om je eigen geld te hebben als vrouw. Ik knikte gretig. Dit had ik vaker gehoord. Het moest wel waar zijn. Iedereen zei het. Ook was het beter om de liefde in mezelf te vinden, en niet al teveel aan hem te hangen. De onderliggende boodschap van ‘alles uit jezelf halen’ is dus dat we niet afhankelijk van elkaar mogen zijn. En dat terwijl de spirituele waarheid is dat we allemaal één zijn. En dus kun je nooit afhankelijk van een ander zijn: je bent immers één met de ander, dus je bouwt dan in feite op jezelf. Hoe zit dit in elkaar?

Laten we eerlijk zijn. De spirituele dooddoener ‘alles wat je nodig hebt, zit in jezelf’ heeft een reden. Het is waar. Als je vanuit een gebrek in jezelf gaat zoeken naar een puzzelstukje uit de buitenwereld, zal dit nooit helemaal passen. Want we zijn één met het universum, en we hebben een essentie, een hoger zelf dat onbegrensd is, dus ja, alles zit al in ons – dát is de bron waaruit we moeten putten. We zijn een microkosmos van de macrokosmos. En meer van dat soort verheven mooie spiritualiteit.

Maar tegelijk zijn we ook mens. Mensen kunnen eenzaam zijn. Mensen kunnen in een periode in hun leven zitten dat ze geen eigen inkomen hebben, omdat dat toevallig even hun pad is. Mensen hebben behoeften. En soms is dat de behoefte aan nabijheid en intimiteit, kortom: aan andere mensen. Kun je die rol voor jezelf wel vervullen? Je kunt jezelf een omhelzing geven, ja, maar we weten allemaal dat dit nogal weinig uithaalt als je echt verdrietig bent. Dat is als een slok water uit een leeg glas. De armen van een ander om je heen doen veel meer voor je op zo’n moment.

Je kunt wel kijken naar de diepere behoefte die eronder zit, zoals geborgenheid. En dat kan je dan jezelf gaan geven door een deken om je heen te slaan en de kachel wat hoger te zetten. Door lief voor jezelf te zijn en eerst van jezelf te houden, kan het zijn dat je behoefte aan de omhelzing van iemand anders verdwijnt. Want: iemand anders kan pas van je houden, als je eerst van jezelf houdt. Die uitspraak is omkleed met precies dezelfde spirituele mythes. Het werkt gedachten in de hand als ‘door mijn eigen worstelingen kan niemand van mij houden’. Nog meer zout in de wonde – en je was al zo eenzaam! Het kan namelijk ook heel goed dat je behoefte aan de omhelzing van iemand anders blijft, wanneer je al liefde aan jezelf hebt gegeven. Geheimpje: we zitten biologisch zo in elkaar dat we aanraking nodig hebben.

Mijn stelling is dus: als je bij elke behoefte jezelf verwijt dat je het allemaal uit jezelf zou moeten halen, ben je in feite je ego aan het voeden, niet je zelf-liefde.

Volgens mij kun je jezelf op dit punt beter de vraag stellen: kan ik eigenlijk wel goed ontvangen? Of vind ik het zó lastig om te ontvangen dat ik als verdedigingsmechanisme alles maar uit mezelf ga halen, zodat ik tenminste maar niet gekwetst wordt? Ons ego is er om ons te beschermen. Als we zo enorm zijn afgewezen door anderen dat we ons nu eenzaam voelen, is de enige macht die we over deze situatie hebben, om ‘zogenaamd onafhankelijk’ te zijn. Dit individualisme is de grote ziekte van deze maatschappij. Hierin valt ook de propaganda van ‘een verstandige meid is op haar toekomst voorbereid’ – met andere woorden, als vrouw moet je onafhankelijk zijn van een man en vooral niet achter het aanrecht staan terwijl hij het inkomen verzorgt!

Je ziet het ook op treinstations, in alle mensen die bij de deuren staan te dringen om naar binnen te gaan, nog voor iedereen de kans heeft gekregen om uit te stappen. In plaats van liefdevol naar elkaar te zijn en de deur voor elkaar open te houden, letten we alleen op onszelf.* We zijn immers onafhankelijke, autonomie, sterke mensen. We hebben niemand nodig. We hoeven niets te ontvangen. Van niemand. We bunkeren gewoon door het leven en halen alles uit die bunker in onszelf, die naar buiten toe helemaal dicht zit. Niemand hoeft te weten dat die bunker een donkere, lege plek is, waar al onze innerlijke beschadigde kindjes in koor zitten te huilen.

Dat klinkt als een gebroken hart.

Op het moment dat je je openstelt om te ontvangen, kun je andere mensen in je leven manifesteren die jouw behoeften gaan vervullen. We zijn immers allemaal één, en als jouw behoeften worden vervuld door iemand anders, betekent dat in feite dat je een deel van jezélf hebt gemanifesteerd dat jouw behoeften vervult.

Hoe stel je je open om te ontvangen? Dán pas komen we op het punt van schaduwstukken van jezelf te omarmen. Met andere woorden, je zelfliefde te vergroten. Eerlijk naar binnen kijken om te zoeken naar de blokkades die op dat ontvangen zitten. Voor mij was dat bijvoorbeeld dat ik niets mag hebben voor mezelf dat een ‘overbodige luxe’ is, dat wil zeggen: alles wat niet direct met mijn overleven te maken heeft. Een nogal calvinistische instelling, gebaseerd op gebrek en de overtuiging dat ik nergens meer gemotiveerd voor zou zijn als ik niet ergens gebrek aan heb – alsof ik mijn liefde niet sowieso al zou willen delen met de hele wereld! Alsof ik een konijn ben dat eindeloos voortgedreven moet worden door een wortel aan een stokje, en niet al vanuit mezelf op zoek zou gaan naar wortels. Ook was ik bang om een ‘damsel in distress’ te zijn doordat dit zo’n slechte naam heeft in het post-feministische tijdperk, en dat terwijl ik graag gered wil worden door een man. Ik bedoel, dat mág ik willen, alle propaganda dat je als vrouw je eigen boontjes moet doppen ten spijt. Dit te erkennen was helend, zodat ik niet meer onbewust afhankelijk hoefde te zijn van een man, maar ervoor kon kiezen om dat te zijn, of niet. Ik kan ondersteund worden door een man of in mijn eigen inkomen voorzien, en misschien wel tegelijk. Dát is werkelijke autonomie (en werkelijk feminisme).

Als je wilt weten hoe je je schaduw kunt helen, raad ik je het boek ‘The Completion Process’ van Teal Swan aan, of deze video van haar Youtubekanaal – haar werk heeft deze blog ook geïnspireerd. Dit is naar mijn mening de meest genuanceerde benadering van de mythe dat we eerst van onszelf moeten houden voor iemand anders van ons houdt. Helaas kan ik niet al jouw schaduwstukken aanraken en helen terwijl ik dit patroon uitleg, dus je moet het hier doen met een generalisatie en voorbeelden uit mijn eigen ervaring. Hoe kan ik verder het beste illusteren dat we allemaal één zijn, en dat we dus afhankelijk van elkaar mogen zijn?

Stel dat je een boek schrijft. Elk personage in dat boek is een facet van jouw verbeelding. En dus is elk personage een facet van jouzelf. Je bent de hoofdpersoon en diens geliefde, moeder, vader, broer, vijand, mentor, vrienden, etcetera. In feite ben jij al die facetten zelf. Je bent dus je eigen geliefde en je eigen vijand, etcetera.

Zo is het ook in het leven. Je bent je eigen moeder. Maar dat betekent niet dat je geen moeder nodig meer mag hebben van buitenaf. Vooral als baby is het namelijk lastig om jezelf de borst te geven. Een beetje een flauw voorbeeld, maar je begrijpt wel wat ik bedoel. We zijn als menselijke soort wederzijds afhankelijk. We zijn een collectief dat erop gebouwd is liefde met elkaar te delen, en in eenheid allemaal een plekje in het geheel te hebben. We zijn erop gebouwd om in stamverband te leven, en elkaar te verzorgen en ondersteunen. Niemand is een eiland. De mensheid zou uit elkaar vallen als we allemaal ‘alles uit onszelf gingen halen’.

Het is niets anders dan keiharde, brute, emotionele zelfmishandeling als je tegen jezelf zegt ‘ik zou alles uit mezelf moeten halen’ op het moment dat je eenzaam bent. Mijn hart breekt als ik er alleen al aan denk. Het is dan alsof je jezelf nóg verder de grond in stampt. Alsof je die bunker rondom je hart vergrendelt en de sleutel weggooit.

De sleutel is dat juist jouw pijn de verbinding kan maken naar andere mensen. Jouw pijn en jouw eenzaamheid worden namelijk gedeeld door iedere persoon op deze planeet, tot aan de laatste oude, geïsoleerde man en het laatste huilende baby’tje in de nacht aan toe. Als je deze pijn laat zien aan anderen, open je jezelf om de compassie van anderen te ontvangen. De wond is misschien ontstaan doordat je in het verleden een keer te lang doorgehuild hebt in de nacht. Dat heeft een oude emotionele lading van eenzaamheid in je systeem vastgezet, die je nu doet geloven in uitspraken als ‘ik moet eerst van mezelf houden, voor iemand anders van me houdt’ en ‘ik moet alles uit mezelf halen, want ik ben compleet in mezelf’. Je ego meent dat dit het beste voor je is. Je ego probeert een manier te vinden om met de pijn te leven. Een copingsmechanisme.

Dát is de reden dat ik over spirituele mythes schrijf. Niet omdat ik alle traditionele spirituele waarden wil verwerpen, maar omdat ons ego vaak grijpt naar strohalmen om zichzelf uit zijn eigen valkuilen te hijsen. Het is veel handiger als je een beetje weet waar die valkuilen zitten, zodat je er niet in valt. Maar ook dat vallen hoort bij het leven. Daardoor kan ik bijvoorbeeld weer blogs schrijven om andere mensen aan te wijzen waar de valkuilen zitten. En zo hebben we allemaal onze eigen rol in de eenheid van de mensheid.

Ter afsluiting wil ik nog even naar de illustratie bij deze blog kijken. Als we obsessief alles uit onszelf gaan zitten halen, knevelen we onszelf daarmee, en die zelfomhelzing wordt een gevangenis waardoor we geen verbinding met elkaar meer kunnen maken.

*Nu zeg ik niet dat je aan je eigen gevoel van onveiligheid op een treinstation voorbij moet gaan en als een wandelende deurmat moet gaan rondlopen om andere mensen over je heen te laten walsen – dat is weer een andere spirituele mythe, die van de naastenliefde die voortkomt uit een gebrek aan zelfliefde, en daar zal ik nog wel eens een andere blog aan wijden!

2 Comments Post a comment
  1. Ik heb mijn eenzaamheid toch echt geheeld in mijn eentje, want er was niemand die mij een knuffel kwam geven. Ik ging met mijn hand op mijn hart en een andere hand op mijn onderbuik liggen en dan ging de energie hard stromen. Dan wordt het heerlijk warm en krijg ik een heerlijke universele knuffel. Hiervoor ervaarde ik ook echt een gat in mijn hart. Het gat waar liefde had moeten zijn, die ik niet had gekregen. Dat is geheeld door dit regelmatig toe te passen. Nu ben ik op het moment aangekomen dat ik regelmatig knuffels kan krijgen. Niet uit nood, maar uit waardering. Ik sta nu in mijn kracht, mensen vinden het leuk wat ik allemaal doe en waarderen mij en willen mij die knuffel ook echt geven. Helaas moet ik dan toch beamen, dat je het toch echt zelf moet gaan doen. Niemand komt je redden, jij bent de redder. Maar je bent niet alleen, want je hebt je gidsen en de universele energie tot je beschikking.

    juni 4, 2017
    • Jong Bewust #

      Hey Angela, die snap ik heel goed! Zo werkt het uiteindelijk ook, daar ben ik het mee eens, uiteindelijk is alle liefde die je kunt krijgen alleen maar een afspiegeling van je capaciteit om je open te stellen voor je zelfliefde. Ik wilde er alleen een ander perspectief op geven dat ik wat miste, aangezien je vaak hoort dat je jezelf liefde moet geven, en het daar al kan blokkeren als je dit niet kan en denkt dat dit nóg meer betekent dat je waardeloos bent. Meerdere wegen naar Rome, of zelfliefde, in dit geval, en ieder heeft weer z’n eigen valkuilen daarin…
      Respect voor de kracht die jij hebt gehad in dit proces! Hoop dat het ook voor anderen die dit lezen iets aanvult 🙂

      juni 5, 2017

Leave a Reply

You may use basic HTML in your comments. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS