Skip to content

Zelfheling

Als ik het over bepaalde onderwerpen heb (zoals voeding, bovenzintuiglijke waarneming, het helpen van mensen etc) heb ik het ook over de ladingen die op deze onderwerpen kunnen zitten. Het zijn dingen waar we in meer of mindere mate mee kunnen resoneren, vandaar dat ik er nu een blog over wil schrijven. Zoals de angst voor de onzekerheid in je materiële situatie (inkomsten, wonen etc), die opgevuld wordt door te eten. Of het idee hebben dat je niet zoveel waard bent, en dat je daarom voor andere mensen zorgen om geliefd te worden. Meestal stip ik het alleen aan, omdat ik zelf inmiddels de tools heb om deze ladingen los te laten. Nu wilde ik graag uitleggen hoe ik deze tools gebruik. Deze blog is een verslagje van hoe ik dit aanpak. Dit is dus een voorbeeld van één van de talloze manieren van (zelf)heling en lichtwerk.

Zondag, 31 mei

Vanochtend liep ik wat rond in huis. Ik wist niet wat ik op deze druilerige zondag met mezelf aan moest en had geen zin om creatief te zijn. Ik had de afgelopen dagen al genoeg gedaan en kon even niet verder. Ik ging zitten. Niet in staat om iets te doen, maar wel om gewoon te ‘zijn’. Dat was een belangrijke stap. Hoe makkelijk het ook gezegd is om over te schakelen van denken en doen naar voelen en zijn, soms lijkt het het meest onmogelijke ter wereld. Maar dan kan er pas weer ruimte ontstaan. En zo zittend met een onbestemd gevoel, dacht ik er ineens aan om een chakratekening te maken. Dat is een tool uit mijn opleiding. Je tekent dan zelf een overzicht van je energielichaam. Als je moeilijk in contact komt met je gevoel en mediteren niet echt lekker gaat, kan dat een handige manier zijn om te kijken hoe je ‘eraan toe bent’. Helderziendheid gebruiken om in contact te komen met het voelen.

Een verduidelijkte versie van mijn oorspronkelijke tekening, waar ik van alles bij had gekrabbeld - hierop kun je de onderdelen zien die ik in de blog noem

Een verduidelijkte versie van mijn oorspronkelijke tekening, waar ik van alles bij had gekrabbeld – hierop kun je de chakra’s en het aura in stippellijntjes zien, en mijn invulling van het hartchakra en het sacrale chakra (2e chakra)

Ik tekende een leeg poppetje, ging in meditatie om neutraal te worden, en tekende mijn chakra’s en aura op het poppetje zoals ik ze voor me zag. Vervolgens vielen me een aantal dingen op. Mijn zeven chakra’s waren in orde, op een zwart vlekje rond mijn hartgebied na. Er was een grondingskoord, het aura zat redelijkerwijs om het poppetje heen, de zon (symbool voor mijn hogere zelf) scheen mooi naar binnen. Maar aan de verbindingen tussen een aantal chakra’s viel me iets op. Er zaten klepjes tussen. Zoals hartkleppen, of pinballkleppen: om de doorstroom te reguleren. Nu zaten ze dicht. Ik ging eens met die klepjes communiceren. Vanwaar die klepjes overal? Waarom kon het niet onbelemmerd doorstromen? Ze zaten onder mijn 1e chakra, rond mijn hart en voetchakra’s. Ze lieten me weten bang te zijn om te stromen, om er te zijn, ‘omdat ik nog iets “moet” ergens anders’ – dit laatste vooral bij de grondingschakra’s. Daarom houden ze liever energie achter, omdat ze bang zijn dat ik anders niet genoeg heb.

Het woord ‘genoeg’ deed een belletje rinkelen. Een andere tool die in mijn opleiding heb meegekregen, is het ‘niet-waard-plaatje’. Een woord voor alle gevoelens van minderwaardigheid, lage eigenwaarde, niet goed genoeg zijn. Een plaatje is een ander woord voor ‘lading’. Deze niet-waard-plaatjes zitten meestal rond je hart. Aha, dacht ik. Daar zat juist dat zwarte vlekje! Tijd voor de volgende stap. Vaak zijn er geblokkeerde delen in je energiesysteem met elkaar verbonden en ik vermoedde dat dit nu ook het geval was. De klepjes waren vast verbonden met dat zwarte vlekje. Zo ging ik op zoek naar de kern van mijn onbestemde gevoel.

Ik legde dus mijn handen op mijn hart. Ik maakte verbinding met de energie van mijn hart, en toen met die donkere energie, en werd me gewaar van een lichte druk op mijn borstkas. Al vrij snel ontstond er een gevoel van schuld. Vanwaar dat schuldgevoel? Aha, namens een aantal mensen in mijn leven, ik voel me bezwaard, dat ik ze iets heb aangedaan, ik ben een beetje paranoïde, omdat ik niet genoeg heb gezegd, gedaan, gegeven, omdat ik bang ben fouten te hebben gemaakt. Vandaar het ‘opsparen’ van de energie en er niet helemaal willen zijn. Ik zei er veel ‘hallo’ tegen. Het ‘hallo’ is ook weer een tool uit mijn opleiding. Daarmee geef je vanuit je hart erkenning en acceptatie, dat iets er mag zijn.

Nadat ik dat een tijdje had gedaan, zakte het gevoel mijn buik in. Daar bleef het even hangen. Het bijbehorende gevoel was een dichtdraaien van mijn 2e chakra, een spanning waardoor ik niet een spontane, beweeglijke en speelse band kon aangaan met die mensen en niet kon loslaten. (Aha, dat had ik precies zo getekend, een naar binnen gekeerde spiraal! Ik vroeg me al af wat dat betekende.) Nog wat hallo en het ging naar mijn 1e chakra, en het klepje ging open om het de aarde in te laten stromen. Zo liet ik de lading los. Ik legde mijn handen weer op mijn hart. Ik liet mijn zonlicht naar de plek stromen waar dat zwarte stukje had gezeten. Mijn hart opende zich en voelde licht en vrij, en er welden wat tranen op, en ook de stroom naar beneden kwam op gang: mijn maagklep (is dat een klep?) ging open met wat geborrel.

Toen ik zo een tijdje had gezeten, vroeg ik met mijn handen op een licht en gevuld hart, of ik nog iets ‘moest’ met die mensen waar ik me zo bewaard om had gevoeld. Eén voor één ging ik ze langs. En bij eentje was het antwoord: het is niet jouw probleem, waar je je schuldig om voelde, jij hebt er niets mee te maken, laat het los. En bij de meesten was het antwoord: nee, je hoeft niet in de excuses te gaan zitten, waar nodig is heb je je al verontschuldigd, deel juist dit gevoel van liefde met ze!

En hoe ging het nu met die klepjes? De kleppen rondom mijn hart waren weg, en de liefde stroomde door. De drie kleppen onder mijn voetchakra’s en 1e chakra waren iets gesmolten, waardoor de doorstroom weer kon, maar ze zaten er nog. Ik gaf ze een ‘hallo’, en sprak met ze af een andere keer met ze bezig te gaan. Ik wist waar ze vandaan kwamen – gronding is een kernthema van me – en dat was een probleem dat nu juist beter even losgelaten kon worden.

Ik sloot mijn ogen en ging weer uit trance door terug te keren in mijn lichaam en mijn handen op de aarde te leggen.

Zaterdag, 27 juni

De dagen erna kwam het thema sterk terug. Ik was een paar dagen op vakantie en had alleen mijn vriend om me heen en merkte dat me om onverklaarbare redenen enorm schuldig voelde. Ik kon niet echt genieten van deze tijd met z’n tweeën. Hij zei: ‘ik denk dat ik wel weet hoe het zit, omdat je nu niet mensen om je heen hebt voor wie je kunt zorgen, voel je je schuldig’. En hij zei dat ik nu mooi even voor mezelf mocht zorgen. Dat sloeg de spijker op z’n kop.

Ik wil vaak teveel wil geven vanuit schuldgevoel, met daaronder het gevoel dat ik anders niet (goed) genoeg ben om er te zijn. En dat is een collectief gevoel. Doordat ik het in mezelf heel, geef ik het collectief de ruimte om op deze transformatie mee te gaan. Dat is lichtwerk in een notendop.

Dat ik dit nu geheald heb, betekent niet dat het weg is. Ik kan me nog steeds niet goed genoeg voelen, maar nu leef ik dat tenminste iets minder onbewust uit. De keren dat er zich weer een situatie voordeed dat ik in dit gedrag kon vervallen, heb ik mezelf teruggeroepen en het gewoon niet gedaan. Ik heb, met andere woorden, een laagje van het thema ‘niet-waard-zijn’ afgepeld, en ben daardoor weer een stukje dichter bij mezelf gekomen. Het leven gaf me de mensen bij wie ik dit kon oefenen, de ruimte en kansen om dit te doen, en mijn lichaam gaf me de signalen om voor mezelf te zorgen. Met dit thema zal ik nog wel even bezig zijn, want ik wil écht van mezelf leren houden.

Het gaat er niet om dat je dit soort patronen kwijt raakt – dat zou alleen maar strijd met jezelf veroorzaken – maar dat je je bewust wordt van je thema’s, en daarin steeds dichter bij jezelf komt. Zo creëer je ruimte voor jezelf, en breng je delen van jezelf in je bewustzijn. Je werpt er een licht op, waardoor je meer en meer vervuld raakt van (zelf)liefde. En die zelfliefde zorgt ervoor dat je je van binnenuit steeds meer waard voelt, zodat je niet zoveel meer te winnen hebt bij het schuld-zorg-patroon, dat ook alleen maar een manier was om je goed genoeg te voelen. Een overlevingspatroon van het ego, dat wordt getransformeerd tot liefde.

En zo is het weer rond. Dat is zelfhealing voor mij in een notendop. De reden dat ik dit patroon vrij snel herkende, was dat ik het al eens heb geheald bij iemand anders. Dat is hoe andere mensen een spiegel voor ons zijn. Zelfs als we iemand anders iets geven, geven we het eigenlijk aan onszelf, als we het tenminste toelaten door even stil te staan en te voelen.

Ik hoop dat (iets van) dit proces herkenbaar is en dat jullie er iets aan hebben!

No comments yet

Leave a Reply

You may use basic HTML in your comments. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS