Skip to content

Wennen

“Je moet gaan wennen aan je lichaam”, zei de acupuncturist. Alsof ze wist waar ik het afgelopen half jaar mee bezig ben geweest. Alsof ze wist dat ik een blog heb die ‘Terug Naar de Aarde’ heet, waarmee ik onbewust jaren geleden al de intentie heb geplaatst om te zullen aarden. Alsof ze wist dat ik onlangs na een lange ruimtereis geland ben in mijn lijf. Alsof ik net geboren ben, in plaats van 25 jaar geleden. Ik had het makkelijk negatief op kunnen vatten. Het klinkt een beetje alsof ik klein en zwak ben en nul levenservaring heb. Maar het voelde als een compliment dat ze dit zei. Zo van: je hebt het gehaald! Nu is het alleen nog maar een kwestie van wennen! Het pijnlijkste om te horen is namelijk eerder dat ik er niet ben, en dit was alsof ze bevestigde dat ik aanwezig was, hoe klein ook.

Mijn lichamelijke gezondheid is weer omhoog aan het klimmen vanuit een dieptepunt. Langzaam, want ik ben er ook langzaam in terecht gekomen. De belangrijkste veroorzaker, weet ik ondertussen, is mijn studie en de vertraging die ik daarbij op heb gelopen. Zes jaar ben ik nu bezig met één hbo-studie. Het einde is eindelijk in zicht, maar ik heb al die tijd geworsteld met motivatiegebrek, onzekerheid over wat ik wilde, faalangst, weerstand tegen het systeem, uitstelgedrag, met de nodige herkansingen en nog minder zelfvertrouwen tot gevolg.  Daar komt nog een torenhoge studieschuld bij die alleen maar hoger en hoger wordt. Een emotionele tijd, met een hevige angstaanval als kers op de taart, was de genadeklap en dirigeerde mijn blik (opnieuw) in de richting van mijn lichaam. Natuurlijk is de oorzaak van al mijn problemen hoofdzakelijk een gebrekkige aarding.

Naast de opgave om me serieus bezig te houden met voeding, was opdracht nummer 2 van de acupuncturist: ontspannen! En wel nu! :’) Ik moét ontspannen, en dat is af en toe best lastig. Zeker als je bezig bent met afstuderen. Mijn wilskracht wordt behoorlijk op de proef gesteld, maar ik weet inmiddels ook dat het forceren van motivatie vervelende gevolgen heeft.  Zo word ik in een hoekje gedrukt. Verscheidene stress-bronnen gecombineerd laten dagelijks een hoge stress-factor op me los, als een brandende zon op een slecht beschermde huid.

Maar na jaren te verbranden door me niet af te schermen van de invloed van stress begin ik langzaam te leren. En ik weet dat wat ik moet leren niet te leren is in rustig vaarwater. Ontspannen in luilekkerland is niet moeilijk (tenzij je chronisch gestrest bent of een burnout hebt), juist de storm is de leermeester. Het is zo’n uitspraak van een spirituele goeroe: je zou iedere dag een uur moeten mediteren, behalve wanneer je weinig tijd hebt, dan moet je twee uur mediteren.Hoewel de wijze van uitdrukken de boodschap lijkt tegen te spreken, is het wel waar dat ik moét leren ontspannen. De vele bronnen van stress momenteel in mijn leven dwingen me te kiezen, tussen gillend gek worden en werkelijk ontspannen. Er is geen middenweg, althans nauwelijks, en als ik nu niet ga ontspannen dan sla ik echt de verkeerde weg in. Dat verhoogt de druk, wat het moeilijker maakt, maar ook noodzakelijker. Daardoor is er eigenlijk helemaal geen probleem of discussiepunt. Ik moet het gewoon doen, of eigenlijk niet doen.

Op deze manier zijn stressvolle situaties en de lichamelijke gevolgen daarvan ook geen probleem meer, of iets waarvan de stress hoger wordt. Het is simpelweg een signaal dat ik een stap terug moet doen. Juíst wanneer de alarmbellen gaan rinkelen dat ik een tandje bij moet zetten, moet ik afstand nemen. Natuurlijk gaat dat af en toe mis. Mijn grootste valkuil is dat ik me zorgen maak om wat anderen van me denken en vinden. Hoe hoor ik me als afstudeerder te gedragen? Ik realiseerde me onlangs dat ik op mijn werkplek eigenlijk continu bezig ben met proberen om niet over te komen alsof ik niet weet wat ik aan het doen ben. Huh? Wat? Nog een keer? Ik probeer een houding aan te nemen die uitstraalt dat ik geen domme, luie student ben. Gewoon wanneer ik achter de computer zit en ieder met zijn eigen ding bezig is. Ik probeer te verhullen hoe onzeker ik me eigenlijk voel bij al dat hbo-werk, nog steeds. Ik probeer te verbergen dat ik doodmoe word van kantoren en computers, want dat maakt me niet erg pro-actief. Dus ik forceer een pro-actieve instelling, wat nooit de uitkomst geeft die ik zou willen, omdat het niet in mezelf geworteld is. Allemaal onbewust, tot nu blijkbaar, waarmee ik een groot deel van mijn energie verspil, die ik veel beter zou kunnen benutten om daadwerkelijk hetgeen uit te pluizen waar ik mee bezig ben.

Maar het is me duidelijk. Ontspanning is broodnodig. Dan moet ik maar ingaan tegen wat ik denk dat er van me verwacht wordt. Ergens heb ik er bijvoorbeeld alle vertrouwen in dat het wel goed komt met die studieschuld. Ik maak me alleen druk om geld omdat dat zo lijkt te horen. In plaats daarvan ontspannen, ervaren, genieten, beleven, glimlachen naar mezelf, mezelf omhullen in een dekentje van liefde, mezelf ruimte geven en zijn in wat er is. Het denken wil dat dingen anders zijn dan ze zijn, maar het lichaam wil gewoon zijn. Spanning versus ontspanning. Spanning is wat je probeert te zijn, terwijl ontspanning is wie je bent. Af en toe schiet mijn energie nog weg, maar ik weet nu hoe ik het moet laten neerdalen. Langzaam begin ik te ontspannen. Langzaam begin ik te wennen.

No comments yet

Leave a Reply

You may use basic HTML in your comments. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS