Skip to content

Nieuwe manieren

Vrijwel onmiddellijk na of zelfs tijdens mijn wake up call had ik door: ik moet beter voor mezelf zorgen. Dat is de hele basis van mijn probleem. Ik geef anderen en mijn gedachten over andermans gedachten over mij alle ruimte, maar doe dat ten koste van mezelf. Ik ontneem mezelf ruimte en zorg daarmee slecht voor mezelf. Het duurde een paar weken voordat ik naar therapie kon, maar ik stond al te springen om iets te gaan doen, om iets te veranderen aan mijn leven. Zodoende ben ik begonnen met het creëren van nieuwe gewoontes. Ik denk niet in termen van wat ik minder moet doen. Mijn slechte gewoontes zullen vanzelf naar de achtergrond verdwijnen door nieuwe manieren ruimte te geven. Gezond en goed eten, voldoende rusten, drinken, mezelf wassen en verzorgen, mijn kleding regelmatig wassen, mezelf vertroetelen met een avondje badkamer horen daar allemaal bij, maar ook mijn studiootje schoon, fris en opgeruimd houden, voor zover dat mogelijk is op twintig vierkante meter. Deed ik eerder ook wel natuurlijk, maar ik had daar geen structuur in. Pas als ik het ging merken maakte ik schoon of ruimde ik op. Nu probeer ik rommel, stof en viezigheid te voorkomen. En daarbij gaat het met alles er om dat ik luister naar mijn lichaam en behoeftes. Bijna iedere week grijp ik weer een kans aan om iets anders te doen dan ik het eerder deed en bij iedere beslissing die ik neem ten goede van mezelf, voel ik hoe ik ietsje meer neerdaal op de aarde.

Vorige week had ik het eerste kennismakingsgesprek met mijn therapeut, een man van vut-gerechtigde leeftijd. Mijn eerste indruk was eigenlijk: moet ik aan deze man mijn problemen gaan vertellen? Nou ja, het is natuurlijk geen psycholoog, maar een fysiotherapeut, maar toch. Ik voelde me dus niet helemaal op mijn gemak bij hem. Al was hij verder heel vriendelijk.
Achteraf benoemde ik precies waardoor ik me ongemakkelijk voelde. Hij stelde open vragen, zonder daarbij suggestief te zijn en ik betrapte mezelf erop dat ik niet wist wat ik moest zeggen, omdat ik niet wist wat hij verwachtte. Weet ik veel! Wat wil je horen? Dacht ik bij mezelf. Daar had ik moeite mee. Ik ben gewend dat mensen altijd wel iets van me verwachten en, of het nou positief is of negatief, of het nou meer of minder is dan ik ben, ik probeer er altijd aan te voldoen. Gewoon om de lieve vrede te bewaren, want ik haat het om opschudding te veroorzaken. Deze man deed beide niet. Hij verwachtte niets van me. Hij gaf me ruimte. En mijn ongemak bestond er uit dat ik me daarbij geen houding aan wist te nemen. Ik snap er niets van, maar ik geloof dat die man iets goed doet…
Dit intake gesprek hield verder niet veel meer in dan wat vragen beantwoorden, mondeling en schriftelijk, kijken wat mijn problemen zijn, wat ik nodig heb en afspraken maken. Ik kreeg ook nog het advies om (weer) meer te gaan bewegen.

Stuiterend om aan de slag te gaan, ben ik gelijk gaan hardlopen deze week. Hoe gretig ik ook was, ik ben wel blijven luisteren naar mezelf, anders dan anders. Rustig beginnen en niets forceren. Mezelf voortdurend vragen: heb ik mijn grens al bereikt? In plaats van pas te stoppen wanneer ik niet anders meer kan. Ik heb mijn benen alle tijd gegeven om te herstellen. Toen ze zaterdag nog te zwaar voelden om een tweede ronde aan te kunnen, ben ik maar gaan zwemmen. Bij twintig graden een rivierplas in gaan is wel een beetje tricky, maar ik had gewoon behoefte aan beweging en heb wederom goed gevoeld en het voelde eigenlijk fantastisch. Het was wel koud, maar daar word je wakker van, daar gaat je bloed van stromen. Dus dat ga ik nog wel eens doen. De volgende keer als het iets warmer is misschien. 🙂

Gisteren had ik dan eindelijk mijn eerste therapiesessie. Hierbij ging ik mijn lichaam voelen door er op te kloppen en te wrijven en ook door een lichaamsscan te doen, waarbij je met je aandacht naar ieder deel van je lichaam gaat. Ik werd er ook op gewezen dat mijn lichaam ergens ophoudt, maar dat mijn ruimte verder door gaat. Ik werd uitgenodigd om te voelen tot waar mijn ruimte zich uitstrekte en had daar nog wel moeite mee. Eigenlijk voelde ik me gewoon heel kwetsbaar, omdat ik de schijn tegenover deze man niet hoog kon houden. Hij had het over hoe ik plek innam in de ruimte, net zoals hij dat deed. Ik voelde me een beetje betrapt. Alsof ik verscholen zat op mijn geheime verstopplek, van waar ik stiekem iedereen kon begluren en er ineens iemand recht in mijn ogen keek. Ineens was er iemand die mij zag.
Maar in een veilige setting krijg ik de kans om daar aan te wennen, een beetje vergelijkbaar met deze blog. Ik voelde mijn lichaam meer en meer naar het eind toe. Ik voelde mijn spieren, vooral in mijn benen en nek. Toen ik mijn ogen open deed, werd ik me weer meer bewust van de aanwezigheid van iemand anders en kromp ik weer iets in elkaar. Er was echter een begin en ik heb de hele dag toch meer mijn lijf gevoeld.

Naast voor mezelf zorgen, huishouden en sporten ga ik nu dus ook deze oefeningen integreren in mijn dagelijks leven. Vandaag de dag stampend, kloppend, wrijvend en voelend in gegaan. Thuis is dat toch wel lastiger merk ik. Veel meer dingen die mijn aandacht vragen. Dingen doén om mijn leven te veranderen is heel makkelijk, maar stil staan of liggen en niets doen? Dat is wat anders. Maar ik ben vastberaden. Ik kan en wil niet meer terug.

No comments yet

Leave a Reply

You may use basic HTML in your comments. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS