Skip to content

Mijn ervaring als hooggevoelige jongere

Ik heb op deze blog een aantal series gemaakt: over de open centra van Human Design, over alternatieve opleidingen en over spirituele mythes. Nu wil het gaan hebben over mijn eigen ervaringen als hooggevoelige jongere. Uiteindelijk vond – en vind – ik dat soort blogs zelf ook het meest interessant en leerzaam om te lezen.

Jong Bewust heeft een specifieke doelgroep: de hooggevoelige, meer-introverte-dan-extraverte jongere, die bezig is met bewustwording. Met ‘bewustwording’ bedoel ik dat die jongere al op een bepaald niveau heeft gekozen om diens gevoel boven de conditioneringen van de maatschappij te stellen. Daardoor komt er een proces op gang waardoor je gaat voelen en inzien wat er allemaal niet bij je past, en begin je in te tunen op je werkelijke innerlijke leiding. Dit is een introverte beweging waarbij naar binnen gekeerd wordt om antwoorden te vinden, in plaats van deze uitsluitend te zoeken in de wereld om je heen. Er zijn verschillende fases in dit proces. Het begin is het moeilijkste, met de meeste weerstand uit de omgeving, en de meeste eenzaamheid. Dit is ook de fase dat die hooggevoelige jongere eerder op internet te vinden is dan op bijvoorbeeld ontmoetingsdagen en alternatieve opleidingen – en om hen te bereiken wil ik deze blogs schrijven. 

Ik richt me met Jong Bewust niet direct op spiritualiteit. In mijn ervaring komt die spiritualiteit vanzelf wel, zodra de gevoeligheid van een hooggevoelige meer ruimte krijgt. Ik heb zelf het gevoel dat onze generatie zeer gevoelig is, en absoluut niet dom. Integendeel: meestal krijgt de (emotionele of intellectuele) intelligentie van zo’n jongere niet de ruimte die nodig is. Dat komt door gebrek aan gronding (niet helemaal in je lichaam zitten). Dan kan het zo’n gevoel van opluchting geven, wanneer je iemand anders ontmoet die dezelfde gevoeligheid heeft: ineens kan het wél landen! Dat geeft vertrouwen in het eigen kunnen. Maar vooral is het helend.

Veel hooggevoelige jongeren hebben de vaardigheid om anderen te helen. Dat kan ondergesneeuwd zijn, waardoor de natuurlijke empathie overbelast wordt. Maar wanneer je er voor kiest om je gevoel weer te volgen, wellicht tegen de maatschappelijke stroom in, kan je die empathie inzetten om jezelf te helen. Het kan ook zijn dat je heel andere vaardigheden en interesses hebt, natuurlijk.

Maar mijn weg was die tot Healer. En vanuit dat perspectief ga ik het ook beschrijven. De wake-up call waardoor ik aan bewustwording ging doen, was bij mij een ziekte. Ik had al van jongs af aan chronisch eczeem, en dat verergerde aan het begin van mijn twintiger jaren (ik ben nu 27), met daarbij komende klachten zoals chronische vermoeidheid en depressieve gevoelens. Dit was zo heftig dat ik vaak op bed lag en me nergens toe kon zetten. Op fysiek gebied was dit allemaal te herleiden tot een darmflora die uit balans was. Op emotioneel gebied was dit te herleiden tot gebrek aan zelfliefde. Ik had mezelf jarenlang onderdrukt en verstopt. En juist toen ik besloot een studie te gaan doen die meer uit mijn hart gekozen was (de kunstacademie) ontstonden mijn klachten. Dat leek toen paradoxaal. Maar in feite is dit soort ziekte het begin van heling. Jarenlang onderdrukte symptomen krijgen dan ruimte om aan de oppervlakte te komen en je kunt ermee gaan dealen, zodat je in de toekomst gezondere beslissingen kan gaan maken.

Ik geloof dat hooggevoelige jongeren vatbaarder zijn voor psychosomatische klachten, omdat hun gestel van nature gevoeliger is en meer oppikt. Als je iets doet waar je hart niet inzit, kan je lichaam dat heel duidelijk laten merken door allerlei vage klachten waar een huisarts niet zoveel mee kan, maar die je wel (tijdelijk) uit de running halen. Je kunt je dan heel waardeloos gaan voelen. Alsof je werkelijk niks aankunt en nooit mee zal kunnen draaien met de maatschappij. De fysieke klachten gaan dus vaak samen met mentale klachten. Je gaat jezelf vergelijken met anderen – voor zover je dat nog niet deed. Het wordt overduidelijk dat je ‘anders’ bent, maar je wilt niet anders zijn! Je wil gewoon mee kunnen doen! Vaak begrijpen docenten en ouders je niet helemaal, en proberen ze modellen op je toe te passen die meer kwaad dan goed doen. Ze zijn immers niet gericht op jouw gevoeligheid.

Het goede nieuws is, dat precies datgene dat je in deze moeilijke en vaak complexe situatie bracht, je er ook weer uit kan halen. Namelijk: je gevoeligheid. Je hebt de gave om heel duidelijk aan te voelen wat wel en niet goed is. Dat is natuurlijk subjectief. Het betekent: wat wel of niet goed is voor jou. En dat gaat je helpen om jouw persoonlijke levensweg uit deze dip te bewandelen, recht naar gezondheid en geluk. Daarbij spreek ik uit ervaring: ik heb die gezondheid en dat geluk inmiddels bereikt.

Er is geen ‘quick fix’. Juist dat soort denken is wat niet bij een hooggevoelige past. Je bent anders, je zenuwstelsel is gevoeliger en je hebt een andere rol in de maatschappij. Door je gevoeligheid ben je sneller overbelast, maar je hebt er ook meer begrip, empathie en wijsheid door opgebouwd. En juist die dingen geven je een unieke rol in de maatschappij. Uiteindelijk kun je weer helemaal mee gaan draaien, op jouw manier. Maar om daar te komen, is het nodig om eerst alle conditioneringen over ‘hoe het hoort’ van je af te schudden. Dat vraagt veel moed, want het is kwetsbaar. En in het begin, midden in de chaos, is die kracht als een bloemetje dat door het beton komt. Wellicht vind je het moeilijk om voor jezelf op te komen. Je bent immers zo gevoelig dat je de verwachtingen, emoties of behoeften van anderen kunt aanvoelen – en je kunt dit zo goed begrijpen, dat die van jou al snel van ondergeschikt belang lijken.

Of misschien heb je wel de kracht om voor jezelf op te komen, maar vind je het moeilijk om je gevoel te begrijpen en te communiceren. Juist omdat niemand in je omgeving op dezelfde manier als jij in elkaar zit, heb je geen referentiekader. Je heb alleen het dringende gevoel dat er iets niet aan je klopt, en als je dat maar kon vinden, dan kon je het veranderen en gewoon weer meedoen met de rest.

Maar zoals ik al stelde: er is geen ‘quick fix’. Met psychosomatische, chronische en mentale ziekten is er sprake van een geleidelijke heling. Stapje voor stapje ruim je oude patronen in je gedrag en je emoties op, en leer je nieuwe en gezonde manieren om te leven. En hoe leer je die dan? Dat is een vraag die ik wél kan beantwoorden!

Voor mij was het cruciaal om andere hooggevoeligen te ontmoeten. In eerste instantie zocht ik naar manieren om weer ‘in line’ te komen in de omgeving die niet bij me paste. Daar vond ik ze niet. Ik vond alleen nog maar meer ervaringen die bevestigden dat er iets mis met me was, die me nog verder uit de ‘line’ duwden. Maar via via kwam er iemand op mijn pad die ook hooggevoelig was: een spirituele therapeut. Ik was vrij rationeel ingesteld, en moest echt over een drempel heen om een afspraak te maken. Het voelde alsof ik daarmee mijn lot als ‘vreemde eend in de bijt’ definitief bevestigde. Maar al na 5 minuten zat ik huilend op de bank bij deze therapeut. Eindelijk, iemand die mij begreep!

Ik ben daar nog vaak geweest. En toen ze verder niets meer kon doen om me te helpen – dat is een natuurlijk verloop in dat werkveld – zocht ik andere helers. Vaak gaf ik de hoop op. Er leek nooit écht verbetering te komen, hoe hard ik ook probeerde mijn leven weer op de rit te krijgen. Ik zocht naar zoveel mogelijk reddingslijntjes en voelde me vaak heel eenzaam. Ik was nog steeds ziek. Iedereen om me heen leek voluit te leven en ik kon niet meedoen, er was geen quick fix en ik keek reikhalzend uit naar het moment dat ik me weer kon verbinden met de rest van de wereld. De eenzaamheid was af en toe echt onverdraaglijk.

Maar eigenlijk was die eenzaamheid een oud gevoel. Ik had het eerder alleen niet zo door. Het werd pas een issue toen ik niet meer mee kon draaien. De eenzaamheid kwam uit mijn jeugd, uit allerlei voorvallen waarin ik mezelf wegdrukte om me aan te passen. Maar omdat dat aanpassen niet meer lukte, werd ik teruggeworpen op de enige persoon die mij echt kon begrijpen: mijzelf. Zo bouwde ik langzaam de kracht op om mijn eigen levenspad te lopen, los van de verwachtingen van de maatschappij en mijn omgeving. Die eenzaamheid en behoefte aan verbinding maakten ook dat ik op internet ging zoeken naar gelijkgestemden. Die vond ik op verschillende fora en online groepen. Uiteindelijk zette ik de stap om naar een ontmoetingsdag te gaan. Inmiddels zijn veel van mijn vrienden ook hooggevoelige jongeren, en is mijn sociale kring verandert van mensen die niet helemaal bij me pasten naar gelijkgestemden.

Ik – en veel jongeren met mij – heb dat moeilijke begin veel alleen moeten uitzoeken. Dat alleenzijn bracht me dichter bij mezelf en was nodig omdat ik daardoor écht niet meer de confrontatie met mezelf en mijn waarheid kon vermijden. Maar dat sloot niet uit dat alle hulp van buitenaf welkom was, of dat ik het niet fijn vond om te weten dat er ook ándere jongeren waren met dezelfde worstelingen. Sterker nog: die wetenschap gaf me de moed om echt de confrontatie met mezelf aan te gaan, en te durven staan voor wie ik was en wat ik wilde. En dat was niet het gebaande pad van school-studie-werk. Ik stopte met de kunstacademie en besloot onder andere op reis te gaan en een particuliere opleiding te volgen. Dat ging niet zonder hobbels op de weg, maar daar ga ik in volgende blogs op in.

Ik heb nu een soort inleiding gegeven in mijn ervaringen als hooggevoelige jongere. Met deze blogs wil ik graag bieden wat ik zelf nodig had toen ik net begon met het bewandelen van mijn pad: de wetenschap dat je niet alleen bent. Als je vragen of onderwerpen hebt waar je meer over wilt weten, stuur dan gerust een mailtje naar roos@jongbewust.nl. Als je er behoefte aan hebt om gelijkgestemden te ontmoeten, kun je in de agenda kijken of er binnenkort ontmoetingsdagen worden georganiseerd. Je kunt ook op deze pagina kijken naar persoonlijke begeleiding.

3 Comments Post a comment
  1. Marry! #

    Prachtig Roos!

    april 23, 2017
  2. Doreen #

    Zoveel herkenbaars lees ik hierboven terug! Ook ik sta aan de vooravond van mijn heling en dat op mijn 48ste. Mijn 12 jarige dochter was de aanleiding hiervoor. Ze loopt in het regulier onderwijs vast en zit halve dagen thuis, omdat ze lichamelijk geen puf meer heeft. Een 12 jarige die van nature heel energiek is, maar die nog geen energie meer heeft om haar sporttrainingen allemaal mee te doen en e.e.a. bleek geen lichamelijke oorzaak te hebben.

    De oorsprong van dit alles kan ik in mijzelf vinden.
    Natuurlijk wist ik allang intuïtief hoe de vork in de steel zat, waar mijn psychosomatische klachten vandaan kwamen, hoe het kwam dat wildvreemde mensen mij, vaak tot hun eigen verbazing, hun hele levensverhaal vertelden bij de eerste ontmoeting, hoe ik al op jonge leeftijd een soort “muurtje” om me heen heb gebouwd om zaken niet te hard binnen te laten komen en hoe het komt dat in mijn adolescentie mensen tegen me zeiden dat ik anders was, maar ze niet precies konden duiden hoe of waarom ik anders was.

    Ik deed juist zo mijn best om niet anders te zijn en om bij de meute te passen. Mezelf helemaal weg cijferen want andermans belang was immers altijd belangrijker en ikzelf ondergeschikt. Hierdoor niet voor mijn dochters belangen opgekomen als het nodig was en altijd aan haar en/of mijzelf getwijfeld.

    Het is hoopgevend om te lezen dat jij je somatische klachten ervaren hebt als het begin van jouw heling. Dat kan ik in onze situatie ook stellen. Immers is door mijn dochters thuiszitten het balletje aan het rollen gegaan en ben ik er zo klaar mee, dat er gewoon wat moet gebeuren. Ik heb daarbij hulp ingeroepen, maar het “voorwerk” heb ik zelf al gedaan. Eigenlijk weet ik precies wat ikzelf (en dus ook mijn dochter) nodig heb. Dus zal ik ook zelf mijn eigen heling bewerkstelligen en hopelijk kan ik mijn dochter daarmee ook helpen. Zij wil niet anders zijn, sterker nog, ze erkent zichzelf niet. Zo heb ik een 14 pagina’s tellend document over haar ontwikkeling geschreven en heb haar hierop gewezen. Ze weigert het te lezen. Ik dring niet aan, maar weet dat het haar een dag zal interesseren. Daarvoor heeft ze nog een weg af te leggen.

    Met deze moeder gaat haar dat wel lukken!

    Dank je wel voor je mooie blog, Roos, al ken ik je niet persoonlijk het voelt heel herkenbaar.

    Hartelijke groeten,
    Doreen

    mei 1, 2017
    • Jong Bewust #

      Hoi Doreen,
      Wat mooi dat je dit deelt! Ook weer herkenbaar wat je beschrijft. Fijn dat je iets aan deze blog hebt gehad.
      Veel succes en sterkte met jullie pad. Het begin is vaak het moeilijkst, maar hopelijk gaan er nog meer puzzelstukjes vallen en wordt het makkelijker hoe bewuster jij/jullie worden.
      Groetjes, Roos

      mei 1, 2017

Leave a Reply

You may use basic HTML in your comments. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS