Skip to content

Het gevoel dat je spijbelt

Ken je dat? Je doet je normale bezigheden, maar ineens word je overvallen door het gevoel dat je eigenlijk ergens anders zou moeten zijn, iets anders zou moeten doen. Sterker nog, het voelt alsof je spijbelt, alsof je op school had moeten zitten, of op zijn minst bezig had moeten zijn met huiswerk. En dat terwijl je al jaren niet meer op school zit. Misschien werk je voor jezelf, misschien werk je op het moment niet, misschien reis je of heb je een bijbaantje. Misschien ben je nog zoekende naar je ideale baan of studie. Maar zelfs als je het werk of de studie doet waar je hart ligt, kun je nog dit gevoel krijgen. Het gevoel dat je spijbelt.

De zoektocht van jongeren

Ik omring mij vooral met gelijkgestemden: bewuste jongeren die hooggevoelig zijn, en hun eigen pad in het leven kiezen. Dat heeft natuurlijk veel voordelen. Ik voel me gedragen door de wetenschap dat ik niet alleen ben. Ik kan uitwisselen met mensen die dezelfde dingen doen en van hen leren. Maar het nadeel is dat ik uit het oog verlies dat de zoektocht door het leven niet alleen voorbehouden is aan hooggevoelige jongeren. Wij worden vaak steviger wakkergeschud door het leven, merken meer op vanwege onze gevoeligheid, en zijn van nature bewuster met waar we onze energie aan geven. We moeten ook wel, want anders krijgen we allerlei klachten. Daardoor kiezen we al jong voor het pad van bewustwording, we zijn jong bewust.

Alleen realiseerde ik me dat de zoektocht van jongvolwassenen universeel is. Ook al ben je normaal gevoelig, en kies je een reguliere weg, dan nog zijn er struikelblokken en worstelingen. Dan nog kun je het gevoel hebben dat je ergens anders zou moeten zijn, iets anders zou moeten doen. Het is alsof je een vraag probeert te beantwoorden die niet gesteld is, een druk uit de omgeving om je op een bepaalde manier te bewijzen, om zekerheid in je levensrichting te vinden…

We worden allemaal opgevoed met een beeld van wat ‘normaal’ is, alleen, wie is er nou echt normaal? Iedereen is uniek. Een beetje een dooddoener, maar in deze context zo belangrijk! Want zolang je het gevoel blijft hebben dat je eigenlijk iets anders met je leven zou moeten doen, kun je je niet helemaal overgeven aan het hier en nu. Dat levert stress en ongelukkigheid op. Ik kan echt van die malende gedachten krijgen om uit te vogelen wat het nou precies is wat ik aan het doen ben en of ik niet toch beter dit of dat had kunnen kiezen…

Onze levenscyclus

Volgens het Human Design-systeem zijn we pas echt volwassen als we 40 jaar oud zijn, en rond ons 30e kunnen we pas echt op eigen benen staan en loskomen van onze ouders. Dat komt omdat onze levenscyclus is verlengd. Vroeger hadden we een levensverwachting van zo’n dertig jaar, en rond ons 15e moesten we alle belangrijke keuze wel zo’n beetje maken en hadden we onze piek. Als twintigers hadden we als het goed is ons leven op orde. Met de Industrialisatie kwam er meer hygiëne, betere medicijnen, en werd het maatschappelijke leven in het algemeen beter georganiseerd. Dat leverde de omstandigheden op waarin we nu makkelijk een leeftijd van 80 jaar kunnen bereiken. We hebben dus veel langer de tijd om te experimenteren, ervaren en ontdekken. Maar de verouderde mindset van vroeger zit er nog steeds in: rond ons 15e voelen we de druk om een vriendje of vriendinnetje te vinden, om voor eens en voor altijd een studiekeuze en beroepsrichting te kiezen en te beslissen waar we willen wonen en studeren. Wat een keuzestress! En dat terwijl we dan eigenlijk, in het geheel van onze levenscyclus bezien, broekies zijn die nog veel te jong zijn om dat te weten! Rond ons 40e komt er dan een midlife-crisis, omdat we dan uiteindelijk wél zicht op de juiste keuzes hebben, en ons afvragen of dit dan nu ons leven is…

Druk van het systeem

Die druk die ik rond mijn 15e en de jaren daarna voelde, is gelukkig afgenomen. Ik heb het schoolsysteem overleefd, ik ben min of meer op eigen benen gaan staan (maar nog steeds niet helemaal los van mijn ouders) en weet nu veel beter wat ik met mijn leven wil doen. Ik ben 27, dus dat valt in de lijn der verwachting. Maar het heeft er behoorlijk ingehakt. Nog steeds kan die druk om mijn leven op orde te hebben ineens weer de kop opsteken met dat bekende gevoel dat ik spijbel. Als mijn onderbewuste er echt zin in heeft, krijg ik misschien zelfs zo’n examendroom. Je weet wel, die met dat examen waar je niet voor hebt geleerd.

Je voelt misschien die sterke verantwoordelijkheid om de kansen die onze ouders ons bieden, waar te maken, en er is tegenwoordig zoveel mogelijk. Als je in de jaren negentig bent geboren, zit je in de eerste generatie die min of meer is opgegroeid met de mogelijkheden van internet en technologie. Daardoor ontstaat ook de druk om te presteren, want je kán studeren, iedereen hier in Nederland kan studeren. Die welvaart is fantastisch, vergeleken met andere landen buiten Europa, maar elk systeem heeft zijn nadelen. Het individu schiet er vaak bij in. En juist deze tijd zijn we steeds individualistischer aan het worden: steeds meer aan het kiezen voor onze eigen weg. De hooggevoelige jongere is daar het meest extreme voorbeeld van. Wij zijn als het ware de kanarie in de mijnen, die als eerste het loodje legt als de omstandigheden niet gezond zijn. Vooral voor ons is het merkbaar dat de oude manier van conformeren niet meer voldoet.

Daar de vrijheid in vinden, is natuurlijk niet alleen de weg van een hooggevoelige jongere, maar van elke jongere, of van elke volwassene, wat dat betreft. Maar juist door onze hooggevoeligheid zijn we leidend in deze omslag in leefstijl: de bewustwording van onze eigen innerlijke autoriteit. Tel daarbij op de economische crisis waar we in terecht zijn gekomen: logisch dat we ons leven niet perfect op orde hebben op ons 22e!

Spijbel maar

De boodschap die ik met deze blog wil geven is dus: doe maar rustig aan. Je hoeft nog niet volwassen te zijn. Je hoeft het nog niet te weten. Verleg de grens van volwassenheid van 18 naar 30 of 40 jaar, en gebruik die tijd dat je een twintiger bent om op je gemak verschillende dingen uit te proberen. Je hoeft je leven dan nog niet op orde te hebben. Het is niet de beste tijd van je leven, zoals de ‘jeugd’ vaak wordt voorgehouden. Het geeft niet dat je langer over een studie doet, of meer dan één tussenjaar neemt, of jaren besteedt aan afgebroken studies, reizen naar het buitenland, instortmomenten, werkeloos zijn, uit huis gaan en weer bij je ouders in gaan wonen, etcetera. Je verdoet je tijd niet, namelijk. Dat is een verouderde mindset, die nog stamt uit de tijd van voor de Industrialisatie. De beste tijd van je leven moet nog komen. Met elke ervaring groei je, en het idee is juist dat je leven steeds beter bij je past, hoe ouder je wordt. Dus spijbel maar flink! Niet van je leven, maar van die keuzedruk. Je hoeft nog niet alles te kiezen voor de rest van je leven. Laten we een feestje van het jongzijn maken!

No comments yet

Leave a Reply

You may use basic HTML in your comments. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS