Skip to content

Bewust onbekwaam

Ik zal mij even voorstellen. Ik ben Vicky, 24 jaar, student en vanaf het prille begin betrokken bij Jong Bewust. Omdat ik nog studeer ben ik niet actiever bij Jong Bewust dan als deelnemer. Misschien komt daar in de toekomst verandering in, maar misschien ook niet. Schrijven is echter iets wat ik altijd al doe en het klopt voor me om dit nu dan ook in deze blog voor Jong Bewust te gaan doen. Zo lever ik toch mijn bijdrage.

Met bloggen voel ik me echter nog niet helemaal vertrouwd, ook al heb ik al een tijdje een eigen blog. Dit komt doordat ik vooral veel over persoonlijke dingen schrijf. Met blogs vind ik het moeilijk om onderscheid te maken tussen wat goed is om te delen en wat daarvoor té persoonlijk is. Daarbij dwaal ik vaak alle kanten op, ben ik niet consistent in waarover ik schrijf en ben ik, om dat zo maar te zeggen, niet erg ‘klantgericht’. Het is allemaal niet zo gemakkelijk als het lijkt, althans niet voor mij. Ik geloof echter dat ik nu een idee heb om het voor mezelf makkelijker te maken, waardoor mijn verhalen ook prettiger worden om te lezen. Ik wil gaan schrijven over één ding. Daardoor zijn voor mezelf de grenzen duidelijk en weet je als lezer wat je van me kunt verwachten.

Waarover ga ik schrijven dan? Daarvoor moet ik even een uitleg geven. Ik worstel al mijn hele leven met dat ik niet mijzelf kan zijn, bij andere mensen natuurlijk, in groepen vooral. Als ik alleen ben heb ik nergens last van. Dat weet ik al heel lang. Dat weet ik al zo lang en ik heb al zo vaak geprobeerd er wat aan te doen (nou ja, vooral nagedacht over wat ik er aan kan doen), dat ik het de laatste tijd ben gaan accepteren, in negatieve zin, omdat niets lijkt te helpen. Als gevolg daarvan ben ik me steeds meer terug gaan trekken, ben ik steeds banger geworden voor de wereld, en er meer en meer van overtuigd geraakt dat de wereld om me heen moet veranderen en niet ik.

Maar twee weken geleden ontving ik een wake up call. Nadat ik in gezelschap, in het bijzijn van mijn vriend, weer ondergesneeuwd raakte, stortte ik in. Mijn vriend gaf nog een paar gedurfde, essentiële, rake (figuurlijke!) klappen na, waardoor alle illusies die ik van mezelf had voor mijn ogen afbrokkelden. En achter die illusies stond een spiegel, waardoor ik mezelf eindelijk kon zien. Ik kreeg een zwak meisje te zien, dat anderen toestaat om als sneltreinen over haar grenzen heen te denderen. Ineens zag ik álle situaties en groepen in 20 jaar waarin ik geen stand had kunnen houden: mijn extraverte familie, de basisschool, middelbare school, zelfs de buitenschoolse opvang, studeren, spirituele bijeenkomsten, reizen, meetings (hsp en ook Jong Bewust), hobby’s, cursussen, festivals, concerten, projecten, feestjes, vriendengroepen en individuele vrienden. Ik zag hoe ik zocht en zocht en zocht, zelfs aan de andere kant van de wereld heb ik gezocht, en dingen deed en probeerde en las en onderzocht en bedacht en redeneerde en almaar tegen mezelf aan botste. Ik zag hoe ik het laatste jaar, de laatste jaren ook wel, meer ben gaan voelen, dat er steeds meer momenten kwamen waarop ik me liet raken, en hoe er ruimte kwam om tot slot geraakt te worden door het zien van mezelf. De ultieme waarheid.

Ik ben bewuster dan ooit, zie de dingen helderder dan ooit, maar zie daardoor nu ook hoe ik door het leven stamel en stuntel, terwijl ik dacht dat ik daar voorbij was. Ik zie dat ik kwetsbaar ben en ik voel me heel kwetsbaar. Ik moet daarbij denken aan iets wat ik op school een keer heb mee gekregen. Het ging over het proces van het aanleren van communicatietechnieken. Eerst ben je onbewust onbekwaam. Je weet niet dat je iets fout doet en kunt er dus niets aan doen. Vervolgens leer je iets en word je ervan bewust wat je wanneer fout doet. Dan ben je bewust onbekwaam. Daarna ga je het geleerde op het juiste moment, en steeds vaker, toepassen en al doende leer je steeds meer. Je wordt bewust bekwaam. Je kunt het, maar je moet er nog heel erg over nadenken. Leren autorijden is daar een goed voorbeeld van. Als je op examen gaat ben je waarschijnlijk bewust bekwaam, maar iedereen die zijn rijbewijs heeft is het ermee eens dat je daarna pas echt leert hoe het moet, door ervaring. Dan gaat het allemaal grotendeels vanzelf, hoef je er niet meer over na te denken, word je één met het geleerde, het geleerde wordt deel van jou. Dan ben je onbewust bekwaam.

Het mag duidelijk zijn dat ik momenteel bewust onbekwaam ben. De tweede fase dus al! 😉 Onbekwaam in wat? In stevig in mijn schoenen staan als het aankomt op sociale interactie. En wat ga ik daar aan doen? Ik ga psychosomatische fysiotherapie volgen. De bedoeling is dat ik daardoor beter mijn lichaam ga voelen, zodat ik meer en meer het onderscheid voel tussen mezelf en anderen en kan gaan staan voor wie ik ben.

En daarmee ben ik op het onderwerp beland waar ik het over ga hebben. Over een kleine week begin ik met de therapie en vanaf dan zal ik regelmatig mijn ervaringen delen over de sessies en mijn proces om, in elk geval, bewust bekwaam te worden. Dat vind ik hier wel passen. Het voelt ook het beste om vanuit mijn eigen ervaring te vertellen, zonder daarbij gelijk met een vingertje te wijzen naar anderen en hoe zij het zouden moeten doen. Hopelijk kan ik Jonge mensen daarmee helpen Bewuster te worden.

No comments yet

Leave a Reply

You may use basic HTML in your comments. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS