Skip to content

Het spirituele zit in iedereen/hoe ik dit ontwikkel

In deze blogs vergeet ik wel eens iets. In mijn neiging om zoveel mogelijk informatie te geven die ik door mijn opleiding of eigen ervaring heb opgedaan, lijkt het al snel alsof het ‘weer zo’n blog’ is, nog meer spirituele informatie, maar wat heb je daar aan, er zijn al zoveel van zulke bronnen. Cruciaal in mijn boodschap is: het spirituele zit allemaal ook in jou! En dat is eigenlijk het enige dat ik over wil brengen. Door mijn eigen ervaringen te beschrijven als jongere die er ook middenin zit, hoop ik de drempel voor anderen te verlagen.

Toen ik laatst een gastenles had van mijn opleiding, viel me iets op. Ik ben nog maar een groentje in healing-land. Ik heb me enorm ontwikkeld, dat wel, en ik ben nu in staat om een succesvolle healing te geven, en/maar ik weet óók dat ik als healer helemaal niet zo bijzonder ben.

Mijn gast zag het anders: alles wat ik vertelde ging er bij haar in als zoete koek. Ik was immers ‘helderziend’. Heel zorgvuldig gaf ik haar dus door wat ik bij haar had geheald: ik woog mijn woorden op een goudschaaltje. Ze vroeg: heb je dit altijd al gekund? Pas nadat ik had gereageerd (iets in de trant van ‘ja, maar nu ontwikkel ik het pas’), drong het tot me door dat ik ook anders had kunnen antwoorden. Ik had kunnen zeggen:

Ja, ik heb dit altijd al gekund, maar als kind kunnen we dit allemaal. Dan zijn we automatisch afgestemd op de onzichtbare werkelijkheid om ons heen, en intuïtief reageren we op wat er gebeurt. Dit ‘helderziende’ zit in iedereen. Omdat ik deze opleiding doe heb ik daar iets meer ervaring in, maar we bezitten allemaal zulke gaven. We zijn immers allemaal spirituele wezens in een menselijk lichaam. De kunst is om je dat weer te her-inneren. De enige manier om dat te doen is om bij jezelf naar binnen te gaan en weer te leren luisteren naar je intuïtie. 

Vervolgens had ik haar eventueel nog tips kunnen geven, toegespitst op dat moment en haarzelf. Maar in de onpersoonlijke context van een blog vind ik dit niet zo zinvol. Beter kan ik delen hoe mijn proces het afgelopen trimester is verlopen. Onderstaande is mijn evaluatie.

Aan het begin van het trimester zat ik in een stukje ego. Ik had de terugkerende overtuiging dat ik zo goed was in het healen – waardoor ik steeds weer een stapje terug moest doen in de healings. Het vanuit mijn ego/wilskracht healen was een issue: steeds weer voelde ik die zonnevlecht leeglopen, en dan moest ik weer een stapje terug doen en gronden en naar mijn hart. Dit heb ik met een rood hoofd uitgesproken in de groep – waarin juist veel onzekerheid rond het kunnen healen speelde – en dat hielp.

Toen ik bezig was al die stapjes terug te doen, ben ik vooruitgegaan. Omdat daaronder het verdriet zat dat ik inderdáád erg helderziend ben, maar dat dit echt niet erkend werd in mijn leven. Naarmate ik dit zelf steeds meer ging (h)erkennen, begon het healen meer vanzelf te gaan en kon ik er meer in ontspannen. Het stukje wilskracht-healen verdween zo stukje bij beetje vanzelf. Ik merkte dat er onverwachte mooie, bijzondere dingen gebeurden tijdens de healings en begon ervan te genieten.

Op een gegeven moment zag ik ook dat al mijn thema’s en matching pictures in mezelf met elkaar in verbinding staan, waardoor ik neutraler werd. Een belangrijk thema in dit trimester was het uitspreken van wat ik zie, weet en voel: hier had ik in het begin erg veel moeite mee. In het begin brandde ik nog van de inzichten na een healing, die ik niet had gedeeld. Ik ben er toen goed voor gaan zitten en kon dit de 1e gastenles voldoende kanaliseren. De gastenles daarna werd ik zo enthousiast dat ik iets teveel ging delen nadat de healing voorbij was, en zo vond het gaandeweg meer een evenwicht. Mijn focus, die de afgelopen anderhalf jaar op mijn gronding en versterking van mijn zonnevlecht lag, verschoof nu naar mijn keelchakra. Dat vond ik erg fijn, omdat het betekent dat ik stevig genoeg ben geworden om mijn inhoud te delen!

In de zevende les vertelde ik in de groep dat ik het gevoel had altijd al een healer te zijn geweest en dat ik me dit nu her-innerde. Dat was een belangrijk en ontroerend moment voor me en er kwamen  nogal wat traantjes en sterke emoties aan te pas.

In de tiende les kwam dat stukje ego van het begin weer terug: ik kreeg een heel mooi compliment over een healing, en kreeg zo’n enorme egoboost dat ik me even geen houding wist te geven, ik was supertrots en knalrood met zenuwtrekjes in mijn gezicht, probeerde tegelijk nederig te ontvangen, én ik wilde me blijven focussen op mijn eigen gevoel bij een healing – want dat is toch waar je moet voelen dat je het goed doet. En inmiddels voel ik dat. Er speelt zeker nog onzekerheid, maar dit is alleen maar mooi. Het helpt me namelijk om open te blijven staan voor wat er mág gebeuren.

Tijdens dit blok heb ik veel om hulp gevraagd aan mijn leiding/de engelen en heb ik na elke les bewust stilgestaan bij mijn leerpunten of intenties. Ik merkte dat dit heel vloeiend werd opgepakt in de daaropvolgende lessen, via synchroniciteiten en precies de juiste persoon tegenover me etc, waardoor ik veel stappen heb gezet. In de laatste les mochten we elkaar vragen om een specifieke healing. Ik vroeg ik om een healing met engelenenergie, en deze kreeg ik op een bijzondere manier: ik zag een heel mooie witte, stralende, glanzende engel met vleugels voor me. Ze kwam dichterbij, werd iets kleiner, en ik zag dat ze mijn gezicht had. Ik verenigde me met haar in mijn hart. Ik ben zélf deze engel en gaf dus uiteindelijk zélf een healing met engelenenergie!

No comments yet

Leave a Reply

You may use basic HTML in your comments. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS